La vie à la campagne
Helemaal vol van Frankrijk...
Je hebt iets met een land, of helemaal niet. En terwijl je het ene land ziet als 'een heerlijk vakantieland', droom je van een ander land als 'de plek waar je best oud zou willen worden'. Wij hebben dat al sinds jaar en dag met Frankrijk. Maar waar komt dat gevoel eigenlijk vandaan?
Hoe de liefde begon...
Tja, hoe is het eigenlijk allemaal begonnen, die liefde voor Frankrijk? In de brugklas, met de eerste Franse lessen? Niet dat ik nou zo'n inspirerende lerares Frans had, nee totaal niet! Maar op de één of andere manier haalde ik hoge cijfers en raakte ik in de ban van de schitterende taal.
En die vakanties in Frankrijk, speelden die een rol? Ja, dat was nog eens wat anders dan het netjes aangeharkte forensendorp in Nederland, waar ik opgroeide. Als klein jongetje vond ik Frankrijk al fascinerend. En dat ik dan met mijn broertje brood mocht gaan halen bij de boulangerie… ‘deux pains s’il vous plaît!!’
Ik was best een tegendraadse puber. ‘Dat ik toevallig in Nederland geboren ben, dat wil toch niet zeggen dat ik m’n hele leven hier moet blijven?’ Toen ik naar de hotelschool in Maastricht ging, vertelde ik mijn ouders dat dit de eerste stap was en dat ik verder de wereld in zou trekken.
Nou viel dat achteraf gezien allemaal nog wel mee. Maar ik ontmoette wél Ilse in Maastricht, net zo francofiel als ik. Frankrijk is van begin af aan absoluut één van onze gedeelde passies.
Ilse heeft Vlaamse grootouders die ook nog eens keurig Frans spreken. Ze kijken naar de Franse televisie en ze lezen de Paris Match. Ook Ilse raakt dus al vroeg in de ban van de Franse taal. Ze krijgt een Franse penvriendin (bestaat dat begrip nog?) op de middelbare school en gaat bij haar logeren, in Parijs. Een fantastische ervaring natuurlijk als je 14 bent. Ilse heeft de smaak te pakken en wordt een paar jaar later twee maanden ‘au pair’ in een voorstadje van de Franse hoofdstad. Twee maanden in een Frans gezin, daar leer je veel van!
Toekomstdromen
Wij samen maken als studentjes ons eerste romantische reisje naar de Franse hoofdstad. Wie is er niet onder de indruk van ‘la capitale’? Nou, wij in ieder geval wel! Tijdens onze hotelschoolperiode loopt Ilse stage in een luxe hotel in het hart van Parijs en ik strijk neer in het Zuidfranse Avignon. Het is voor ons Frankrijk voor en Frankrijk na.
Maar toch gaan we aan het werk in Nederland, Frankrijk blijft een gedeelde droom. Elk jaar een weekend in Parijs, elk jaar ‘sports d’hiver’ in de Franse Alpen. Met de auto langs Franse campings en chambres d’hôtes. En wegdromend in kleine dorpshotelletjes op het platteland: ‘Als we dit nou eens zouden kunnen kopen?'
De eerste voorzichtige stappen
Maar ons dagelijks werk boeit ons ook en slokt ons op. Tot het moment dat de eerste irritaties komen over de werkdruk, de files, de beperkte tijd voor onszelf... Er is een kinderwens… Kortom, is er niet meer in het leven dan dit? Onze oudste 2 kinderen worden geboren en de beperkte tijd voor ons gezinnetje versterkt alleen nog maar de wens om ‘het roer om te gooien’. In die tijd gaan we gerichter op zoek naar een plek in Frankrijk.
We vinden de Beaujolais erg leuk. En in de Lubéron maken we onze eerste serieuze afspraken voor bezichtingingen. Vol opwinding rijden we met de makelaar (en baby op de achterbank) door de heuvels. Maar helaas, onze ogen zijn groter dan onze buik. Een desillusie. In deze streek kunnen we ons geen project veroorloven.
Het lijkt erop dat we onze dromen opzij moeten zetten en toch maar in Nederland gaan blijven. Maar het zit ons niet lekker… Kan het nou echt niet op de één of andere manier?
Een droom komt uit
Het antwoord komt vrij snel. Tijdens een ‘zwerfvakantie’ met een klein tentje en 2 peuters komen we terecht bij een Nederlandse familie in de Auvergne. Ze hebben hun droom gerealiseerd en een oude boerderij verbouwd tot een klein vakantieparadijsje. Er wordt gekampeerd, er wordt gegeten er zijn ook nog kamers te huur. Overal spelende kinderen, onze 2-jarige dochter speelt 3 dagen lang met een speelgoedtractor waarvan een wiel ontbreekt. We genieten van de ongedwongen sfeer, de kleinschaligheid, de eenvoud... en ineens lijkt ook onze droom binnen handbereik.
Een week na deze ontdekking komen we al zwervend uit in de Lot. En vinden daar bij toeval de plek waar we een jaar later ons Franse leven dan écht kunnen starten. Een droom komt uit.
Vive la France!
Je begrijpt het al. Voor ons is het 'Frankrijk voor en Frankrijk na'. Een vanzelfsprekendheid dat we in Frankrijk terecht zijn gekomen en niet in een ander land. We vinden Italië, Griekenland, Spanje en Portugal hele fijne vakantielanden, maar zouden we ons er ooit zo thuis voelen als in Frankrijk? Zouden we de taal ooit zo goed beheersen? Zouden we de cultuur, de gewoontes, de mensen zo goed begrijpen?
Frankrijk is een tweede vaderland geworden, dat ons blijft fascineren, waarvan we inmiddels een heleboel weten en begrijpen. En toch leren we bijna elke dag weer wat bij.
Vive la France!
