Voorafgaande columns

 

 

 

‘Gesettled’ op het Franse platteland (januari 2012)

 

Natuurlijk hebben we het er nog heel vaak over. De eerste stappen die we zetten om voorgoed naar Frankrijk te vertrekken. De spanning, de onzekerheid, de kriebels, het avontuur. De aankoop van het huis in Saint-Matré, het opgeven van onze banen, het inleveren van de autosleutels en de verhuizing. De eerste zomer, de start van de verbouwing, de dorpsgenoten, andere gebruiken, een vreemde taal.

 

Vrijwel elke dag maakten we nieuwe dingen mee en ontmoetten we nieuwe mensen. Onze survival-winter onder het pannendak van het Grote Rode Huis, de eerste reserveringen voor de chambres d’hôtes, de eerste Franse liedjes van school.

 

Wat hadden we veel te vertellen aan iedereen die van onze belevenissen op de hoogte wilde blijven! En dat deden we: vanaf september 2004 deelden we bijna wekelijks al onze grote en kleine ervaringen in ons dagboek op onze site.

 

Een klein stukje uit ons dagboek, maart 2005, we hebben nét de sleutel van ons huis gekregen:

 

Om kwart over 8 maakt Juliette ons wakker en kruipt gezellig tussen ons in. Het begin van alweer een heerlijke dag. De zon schijnt volop. Bij gebrek aan warm water wordt er niet gedoucht en schieten we snel onze kleren aan. Eerst een ontbijtje en dan plannen maken over ons programma van vandaag. We zijn van plan om wat spullen voor het huis aan te gaan schaffen. Ik rijd eerst nog even naar de benzinepomp van Nadine, de uitbaatster van het plaatselijke hotel, om de gastank in te wisselen. Maar zowel de pomp als het hotel zijn nog gesloten. Nadine’s man geeft aan dat ze pas tegen het middaguur terug zal zijn.

 

‘We doen onze boodschappen, maar omdat het zaterdagochtend is, is een aantal grootwinkelbedrijven nog niet open. Met een kofferbak vol boodschappen, maar zonder nieuwe spullen voor het huis, rijden we terug naar huis. Inmiddels is de temperatuur opgelopen tot zo’n 20 graden en we lunchen in de zon, naast het huis. Af en toe bekruipt ons het gevoel van ‘Moeten we niet even iets leuks met de kinderen gaan doen?’, wat we in Den Haag zo vaak hebben. Maar we beseffen ons dat de kids hier eigenlijk de hele dag door buiten spelen en nog lang de grenzen van het terrein niet hebben ontdekt. En in welke tuin vind je nou zoveel verstopplekjes? Door hun ogen moet dit toch ongeveer de hemel op aarde zijn! Nou ja, voor ons is het dat in ieder geval.’

 

Tijd om nu maar eens een punt achter het dagboek te zetten. Niet omdat we geen leuk leven meer leiden, of omdat we niks meer meemaken. Maar eigenlijk omdat we (om het maar eens met een burgerlijk woord te zeggen) ‘gesettled’ zijn. Ik weet het, het klinkt vreselijk, maar zo is het gewoon.

 

De 547e schooldag in Frankrijk is nu eenmaal minder spannend dan de eerste. Het 25e glas wijn met ‘le voisin’ is minder spraakmakend dan het allereerste. De geboorte van het 20e jonge poesje maakt minder indruk dan de komst van nummer 1. Vous comprenez?

 

Maar nog steeds hebben we heleboel verhalen te vertellen over ons leven in Zuid-Frankrijk. Over de verschillen tussen Nederlanders en Fransen, de politiek, tradities, de school… Zesenhalf jaar wonen op de Franse campagne heeft ons toch wel een enorm inzicht gegeven (en toch leren we nog bijna dagelijks bij…).

 

En daarom schrijven we voortaan maandelijks onze column ‘La vie d’une famille Hollandaise’ op de site. We horen graag wat je ervan vindt!

 

Coen

 

 

 

Le loto (februari 2012)

 

Februari. Helaas, de winter is – ook hier – nog niet voorbij. De avond valt vroeg, het seizoen van de dorpsfeesten is nog ver weg. Maar er is gelukkig een bijzonder stuk vermaak op het Franse platteland, dat de winter voor menigeen een stuk aangenamer maakt: de LOTO (in Nederland beter bekend onder de naam bingo).

De loto dus, gespeeld in tl-verlichte feestzalen met beslagen ramen, wordt georganiseerd om geld in te zamelen voor de sportclub, de bejaardenvereniging, de feestcommissie of de school.

De school… tja, ook de school van onze kinderen organiseert een loto. Dus zitten ook wij één avond per jaar op een ‘soirée loto’, het is niet anders.

De voorbereiding begint al weken van te voren. Er moeten prijzen worden gescoord. Middenstanders schenken boodschappenpakketten, wijnboeren kistjes wijn. De kapster geeft tegoedbonnen weg, de bakker een taart. En dan kun je ook nog een overnachting inclusief ontbijt winnen bij Les Escaliers!

Hoe meer prijzen er worden binnengehaald, hoe beter. De loto is big business! Ook onze kinderen doen hun rondje. Want één ding is duidelijk: als de loto niet genoeg geld opbrengt, gaat het schoolreisje niet door!

Op de dag zelf maakt Frédérique haar ‘roses de sable’ en staat menig moeder pannenkoeken te bakken. Allemaal bedoeld voor het buffet, want ook daar kan geld mee verdiend worden. De tafels en stoelen worden klaargezet, de koelkast gevuld met bier en frisdrank. 

 

Hoewel de loto pas om 9 uur begint, gaat de zaal al om kwart over 7 open. En ja hoor, daar heb je ze al, de eerste prijzenjagers. Met ernstige gezichten zoeken ze zorgvuldig hun bingokaarten uit. Vervolgens is het van belang om een strategisch goede plaats uit te zoeken, waar je de omgeroepen nummers goed kan horen. Dan volgt het met precisie neerleggen van de kaarten. En tenslotte wordt de etui met fiche uit de tas gehaald (de echte professionals werken met magnetische fiches en een magneet met handvat; met één soepele beweging vegen ze al hun fiches van de loto-kaarten…).

 

Als de 2 maîtresses van onze school op het podium zijn gaan zitten, mét bingomolentje en microfoon, kan het prijzenfeest beginnen. Bijna 4 (!) uur lang, klinkt de heldere stem van Julie door de zaal: quatre-vingt deux, seize, quarante-deux… ‘QUINE!’, klinkt het om de tien minuten, waarna de gelukkige, met een rood hoofd van de inspanning en zichtbaar opgelucht als de bingo is goedgekeurd, de prijs in ontvangst neemt, de afgunstige blikken van de buurvrouwen trotserend.

 

Nadat de laatste prijs is gevallen, worden de prijzen en de fiches snel bij elkaar geharkt. Voor ons zit het er weer op voor een jaar. Maar menigeen kijkt al uit naar de loto van volgende week, ergens in een feestzaal (met beslagen ramen) in de buurt.

 

Relativeren (maart 2012)

 

Maart alweer! Bij ons betekent dat lentekoorts gecombineerd met de eerste kriebels voor het nieuwe seizoen. Wat moet er allemaal nog gebeuren? Hoe gaan we het aanpakken dit jaar? Wanneer komen de eerste gasten? Net als ieder jaar hebben we er al weer enorm veel zin in!

 

Druk, druk, druk dus. Gaan we het wel redden? Vergeten we niks? Soms, als we door alle plannen, voornemens, to do-lijsten en klussen het bos niet meer zien, is het tijd om éven te relativeren…. ‘Weet je nog, het eerste seizoen?’ Ja, natuurlijk herinner ik me dat eerste seizoen nog! En hoe stonden we er toen voor, begin maart? Haha, leuk om weer even door ons dagboek te bladeren. Daar word je altijd weer vrolijk van!

 

Begin maart 2006: 1 maand voor aankomst van onze eerste gasten is er nog helemaal niets klaar! In het sanitairgebouw is net de vloer gestort, in de kamers worden plintjes gespijkerd en gordijnen opgehangen. We beginnen net met het installeren van de keuken… Het terrein: een grote bouwput! Het zwembad? Net besteld, maar nog lang niet geleverd. Ezels gekocht, maar nog geen weiland, laat staan een stalletje. En er is niet alleen een seizoen op komst, maar ook nog een baby!

 

Er is maar 1 eerste seizoen en er is maar 1 seizoen dat je als gezin zo intensief beleeft. Van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht. Buffelen, improviseren, gewoon dòòrgaan. Maar wat waren we blij, wat waren we trots, wat groeide die buik en wat hebben we van alles genoten!

 

Dus ja, ook dit jaar zullen we het wel weer redden met onze voorbereidingen… Waar hebben we het eigenlijk over? Et sinon… tant pis! We leven tenslotte in Frankrijk!

 

La cantine (april 2012)

 

We hebben drie schoolgaande kinderen, dus we zijn inmiddels aardig op de hoogte van het Franse schoolsysteem. Nou ja, dat wil zeggen: we weten hoe ons plaatselijke plattelandsschooltje functioneert. Of dat representatief is voor de gang van zaken in het Franse basisonderwijs? Nee, dat denken we niet…

 

Een zeer belangrijk onderdeel van de schooldag speelt zich af buiten het schoolgebouw. Want ook op school is ‘le déjeuner’ het hoogtepunt van de dag. Tegen twaalven wordt de les gestaakt en lopen de leerlingen (min of meer gedisciplineerd) naar ‘la cantine’, aan de overkant van het schoolplein.

 

Op de Franse televisie horen we wel eens over de misstanden in de schoolkantines. Met name op de grote scholen in de stad lijkt een maaltijd niet altijd even smakelijk te zijn. Slappe ‘potages’, doorgekookte ‘légumes’ en smakeloze ‘pâtes’: de lunch in de kantine is niet altijd een feest.

 

Gelukkig hebben we met deze gruwelen (nog) niet te maken. De ‘basisschool’ waarop onze kinderen zitten, telt ongeveer 45 leerlingen, verdeeld over 2 schoolgebouwen met (ja, je leest het goed) 2 kantines met ieder een eigen kantinedame. “Dat moet wat kosten!”, hoor ik je denken. Dat kost natuurlijk kapitalen, want beide kantines, en dan met name de keukens, moeten uiteraard voldoen aan allerlei normen. Maar de kosten worden keurig weggewerkt in de begrotingen van de plaatselijke dorpen en de ouders betalen uiteindelijk slechts 2 euro voor een uitgebreide 3-gangenlunch!

 

Toch wordt er ook hier geklaagd. Onze oudste 2 dochters bezoeken de kantine van de school van Le Boulve, waar Isabelle de scepter zwaait. Isabel is een voorstander van ‘gemak’ in de breedste zin van het woord. Ze stuurt één van de moeders wekelijks met een boodschappenlijst naar de supermarkt en bestelt soepen uit een pak, diepvriesgroenten en kant-en-klare toetjes. In een spliksplinternieuwe keuken wordt het geheel in een wip opgewarmd en geserveerd. Probeer haar niet op andere gedachten te brengen! Iedereen is trouwens al lang blij dat er überhaupt een kantinedame is…

 

Gelukkig hebben we ook nog Claudine, die de kleintjes in Belmontet de meest heerlijke gerechten voorschotelt. Ook onze jongste dochter mag daar dagelijks van meegenieten. Bij het lezen van het menu, dat we elke maand opdiepen uit haar schooltas, loopt het water ons in de mond!

 

Wat dacht je van de voorgerechten: Salade de céleri blanche, avocat et anchois, Trio de chou blanc/jambon/comte, Champignons de Paris à la Grecque. En om je nog lekkerder te maken, de hoofdgerechten: Civet de porcelet aux pruneaux, Brandade de morue, Gigolettes de lapin à la moutarde de cacao.

 

Ik stop, het is niet leuk om je te verleiden met heerlijke gerechten, terwijl de kantine strikt toegankelijk is voor de Belmontetse schoolkinderen tussen de 2 en 7 jaar!

 

Nou ja, nog dessert dan (het woord toetje is hier niet gepast): Poire Châtelaine, sauce au chocolat et amandes grillées.

 

Bon appetit!

 

De eenvoud van ‘la campagne’ (juni 2012)

 

Het voorjaar is dé periode van de dorpsfeesten. In de maanden mei en juni is er elke week wel ergens in de omgeving een ‘fête de village’. Het eerste weekend van juni is traditioneel het feestweekend van Saint Matré. Een paar oude planken met zwarte plakletters kondigen het feest al een paar weken van te voren aan. Want een ‘fête de village’, dat is iets wat je tijdig in je agenda moet zetten.

 

In de loop van de week verschijnt het podium voor het orkest op het plein en worden de kleurige vlaggetjes over de weg gespannen. Koortsachtig worden de weersvoorspellingen bijgehouden, want een flinke hoosbui kan het feestgedruis natuurlijk behoorlijk verstoren.

 

De activiteiten in het anders zo slaperige Saint Matré lopen uiteen van een cabaret op vrijdagavond, een pétanque-wedstrijd op zaterdagmiddag tot de kerkmis en het ‘apéritif’ op zondagochtend. Maar het hoogtepunt is toch wel het diner-dansant van zaterdagavond.

 

Zo rond half negen komen de gasten in groten getale naar het plein, waar lange tafels met plastic stoelen en papieren tafelkleden klaar staan en het orkest vol energie de eerste nummers inzet. Bij de bar staan de plastic bekertjes met ‘sangria’ al klaar: het aperitief. Nog even lijkt het erop dat het feest alsnog in het water valt, want dikke regendruppels lengen de Spaanse zaligheid aan…

 

Maar het blijft bij een paar druppels: de weergoden zijn Saint Matré goed gezind. Het diner begint, de plastic bekers goed gevuld met de rode Cahors, hoe kan het ook anders. De kinderen rennen rond en smikkelen van hun kindermenu ergens buiten ons zicht… Volle borden paella worden geserveerd. Si si, om wat voor een reden dan ook doet de Spaanse culinaire traditie het goed in ons dorp!

 

De accordeonmuziek schalt steeds luider over het plein en de dansvloer raakt gevuld. Monsieur le Maire controleert of het de gasten aan niets ontbreekt en z’n vrouw deelt de desserts uit. De kinderen zeuren om een Barbe-à-papa (suikerspin) en zitten elkaar achterna met bussen scheerschuim. Het is 2012, maar op dit soort momenten lijkt de tijd 40 jaar te hebben stilgestaan. De mensen amuseren zich en de crisis krijgt geen kans om de goede sfeer te verstoren.

 

Dit is nou de eenvoud van het leven ‘à la campagne’, wat is het toch bijzonder om in zo’n omgeving te kunnen leven…   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Madame Grenier (november 2012)

 

Als we voor iemand in ons dorp Saint Matré een zwak hebben, dan is het voor Madame Grenier, te vinden in het kleine winkeltje midden in het dorp. Het laatste dorpsnieuws, het weer, of gewoon een praatje: bij Madame Grenier, ofwel Huguette, kun je altijd terecht.

 

Madame Grenier is net als wij ‘import’. Ruim veertig jaar geleden komt ze naar Saint Matré om met haar Jacques te trouwen. Jacques’ moeder runt 1 van de 3 kruidenierswinkeltjes in het dorp. Na haar huwelijk gaat ook Huguette in de winkel werken en uiteindelijk neemt ze de zaak over.

 

Met het verstrijken van de jaren verdwijnt de ene na de andere kruidenierswinkel uit Saint Matré. De komst van een echte supermarkt in het naburige Montcuq verleidt menig consument. Maar de kruidenierswinkel van Madame Grenier blijft, niet in de laatste plaats vanwege haar warme persoonlijkheid, haar gezellige babbel én haar uitstekende verkoopkwaliteiten.

 

Of misschien trekt het het authentieke interieur van het winkeltje de klant wel over over de drempel? Wie een ‘Franse jaren vijftig-winkelinrichting’ wil zien, kan nog steeds in Saint Matré terecht!

 

Maar de lange dagen achter de toonbank worden het ook Huguette te veel. In 2004 haalt ze de kruidenierswaren van de schappen. Maar 1 ding blijft: het ‘depôt de pain’. En ook anno 2012 levert de chauffeur van de bakker uit het naburige Sauzet elke ochtend een grote zak baguettes en flûtes. Huguette plaatst deze met zorg in het schap en neemt plaats op haar stoel achter de kleine toonbank.

En hoewel verleid door het gemak van de naburige supermarkten, loopt menig dorpsbewoner, toerist of toevallige passant binnen. Men koopt een baguetje en maakt een vrolijk en informatief praatje met Huguette. Altijd een goed begin van de dag!

 

 

 

 

Winter (januari 2013)

 

Zo in de loop van de winter krijgen we de eerste berichten door: sneeuw in de Pyreneeën, sneeuw in Nederland, sneeuw in Parijs. En het is altijd weer de vraag of ook wij deze winter onder een witte deken worden bedekt.

 

Meestal is het 1 of 2 keer per winter raak en worden we ’s ochtends wakker in een wit landschap. Een dun laagje, dat meestal dezelfde middag nog wegsmelt onder de zon. En soms, zoals vorige winter bijvoorbeeld, krijgen we er behoorlijk van langs… een dik pak sneeuw, meer dan een week lang een temperatuur onder het vriespunt en dus meer dan een week een witte wereld.

 

Televisiebeelden uit Nederland tonen een onverstoorbaar en volhardend volk, dat ‘coûte que coûte’ ’s ochtends vroeg op weg gaat naar school of werk. Honderden kilometers file, dappere fietsers die door het verkeer glijden, kolonnes strooiwagens en sneeuwschuivers om de maatschappij draaiende te houden (en veel commentaar als dat niet helemaal lukt).

 

Niks van dat alles hier in de Quercy Blanc, die z’n naam in deze periode eer aan doet. Zodra er meer dan 2cm sneeuw ligt, stopt het openbare leven volledig en is het buiten nog stiller dan anders. Sneeuwschuivers en strooiwagens, die vind je misschien in de stad of in de wintersportgebieden, maar niet hier. Iedereen blijft thuis, gooit nog wat houtblokken extra op het vuur en wacht geduldig betere tijden af. Geen schoolbus, geen school, geen sneeuwkettingen, geen winterbanden, geen stress…    … maar wel mooie plaatjes en heel veel fun!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koppige ezels (april 2013)

 

Volgende maand is het 7 jaar geleden dat we twee nieuwe bewoners mochten verwelkomen op het toen in opbouw zijnde Les Escaliers de La Combe: onze ezels Ricard en Yogi. En dat hebben we geweten…

 

Het kon allemaal niet gekker: als voormalig stadsmens had ik er echt lol in. Als we dan toch voor het plattelandsleven gaan, dan doen we het meteen goed! Een Nederlandse kennis maakte het pad voor ons vrij en nog voor het 1e seizoen arriveerden de twee heren, nog jong, maar toch ook toen al behoorlijk aan de maat. Ricard en Yogi.

 

Wat een grap. Het gras stond weliswaar enorm hoog op het terrein, maar een fatsoenlijk afgerasterd weiland – laat staan een stalletje – hadden we nog niet eens. Maar dat was van later zorg. Over stadse naïviteit gesproken…

Er volgt een seizoen van slimme ontsnappingen, spectaculaire klopjachten, driftig rondrennende gasten en verlate diners. Yogi en Ricard hebben de gewoonte om ’s avonds tegen zevenen een ommetje te gaan maken. De tuin van de buren, het kampeerterrein… als in de loop van de zomer het meeste gras verschroeit, zijn onze ezels steeds gemotiveerder om elders hun heil te zoeken.

 

Maar goed, door schade en schande worden we wijs. Er komt een goed afgerasterd weiland, een geïmproviseerd houten stalletje (dat door Yogi en Ricard letterlijk wordt opgegeten), een wat meer solide (dacht ik) stal van betonblokken, dat niet bestand is tegen het nog steeds toenemende gewicht van onze huisvrienden en dus weer gedeeltelijk instort. Het aantal ontsnappingen daalt drastisch. En bovendien leren wij beter met onze vrienden om te gaan: bij een uitbraak staan onze vrienden meestal weer binnen 5 minuten achter de schrikdraad.

 

In de loop der jaren worden de ezels bezadigder, de wei groter en wij gemakzuchtiger. En ja… dan komt er de 10e april 2013. In de vroege ochtend neem ik een kijkje bij de ezelwei. Geen ezel te zien. Ik wrijf een aantal keer in m’n ogen… nog niet. Niet in de wei, niet naast de wei, niet bij de buren…. Is dit een programma met een verborgen camera??

 

De hele familie pakt fiets en auto en de buurt wordt uitgekamd… geen spoor. De afrastering is stuk, dat ontdekken we wel. Help!!! Stel dat onze 2 vrienden van minstens 275 kilo elk ergens over de weg wandelen?!

 

We zoeken, bellen, stellen uiteraard ‘monsieur le maire’ en de gendermes op de hoogte. Niemand is echt onder de indruk…  En ondertussen nog steeds geen spoor. En dan gelukkig na een anderhalf uur toch goed nieuws: Ricard en Yogi zijn gesignaleerd bij Caux, ca. 4 km verderop!

 

En ja hoor, daar staan ze dan, onafscheidelijk, met z’n tweeën, midden in een akker, duidelijk verdwaald en redelijk verdwaasd. Opgelucht wandelen we met z’n allen terug naar huis. En we leefden nog lang en gelukkig.

 

Ons leven tijdens de zomervakantie (augustus 2013)

 

Ons leven in Les Escaliers hangt van uitersten aan elkaar. ’s Winters de enorme rust en stilte, slechts verstoord door het geluid van onze eigen bouwactiviteiten en het passeren van de postbode. ’s Zomers een gezellige kakafonie van vrolijke kinderstemmetjes, babbelende gasten in de tuin, geplons en gespetter in het zwembad.

 

De zomer is voor ons natuurlijk de periode waar het allemaal om draait. Les Escaliers draait op volle toeren! Hoe ziet ons leven eruit in deze drukke weken ?

 

De wekker gaat om zeven uur. Snel aan de slag met het ontbijt. Croissantjes afbakken, buffetje
klaarzetten, tafels schoonmaken, sinaasappelsap persen en altijd maar weer hopen dat de bakker niet al te laat langs komt rijden.

 

En tegelijkertijd : het zwembad schoonmaken, de beesten voeren, de bloemen bewateren en
ervoor zorgen dat het terrein er weer een beetje netjes uitziet (wat uiteraard een constante strijd is!).

 

De ochtend vult zich met ontbijtende families op het erf, afscheid nemen van de vertrekkers en
vooruitblikken op de rest van de dag. Hoeveel gasten eten er vanavond mee? Wat komt er op tafel? Hoe zit het met de schoonmaak? Welke activiteiten organiseren we? Gelukkig
staan we er niet alleen voor: in de drukste weken van het seizoen worden we volop geholpen door 3 enthousiaste vakantiekrachten.

 

 

Om half 12 gaat de stekker er voor een uurtje uit: gezellig samen lunchen met ons gezin, aangevuld met onze 3 ‘steun en toeverlaten’. We bespreken met onze dochters of ze
nog een paar uurtjes willen meewerken en we verdelen de taken.

 

Half één: begin van het middagprogramma. Ilse en ik regelen de lunchbestellingen, de
schoonmaakwerkzaamheden beginnen. Er komen altijd wel weer nieuwe gasten aan. En natuurlijk zorgt Ilse ervoor dat in de loop van de middag heerlijke etensgeuren uit de keuken beginnen te ontsnappen….

 

Want…om 18.00 uur begint het kinderdiner! De bel wordt geluid en tussen de 10 en 20 grote en
kleine eters schuiven aan tafel. Altijd weer een feest!

 

De kindertafel wordt snel leeggehaald, de vloer snel aangedweild, want vanaf half 8 dekken we samen met een aantal kleine obers en serveersters de tafel voor de volwassenen. De avond vult zich met het diner, de keuken draait op volle toeren….

 

Als het hoofdgerecht eenmaal geserveerd is, schuiven we zelf aan bij onze gasten; Altijd weer een heerlijk moment. Voldaan weer terug de keuken in … fromage… dessert… koffie…. en dan kunnen we gaan denken aan het afronden van de dag. Schoonmaken, rekeningen in orde  maken, bestellingen doen, boodschappenlijsten maken, tijd maken voor onze kinderen bij het naar bed brengen en natuurlijk alvast vooruitkijken naar de dag van morgen.

 

Rond middernacht kijken we voldaan terug op weer een geslaagde dag met tevreden
gezichten. Niet al te laat naar bed, want morgen is er weer een dag en we willen graag tot het eind van het seizoen een beetje fit blijven!

 

En…. psssttt… niet verder vertellen… af en toe kijken we stiekem een klein beetje vooruit
naar de dag dat we het weer wat rustiger krijgen…

 

Nederlands? Frans? Of allebei een beetje? (januari 2014)

 

Gaan de kinderen naar een Franse school? Spreken jullie Frans of Nederlands met elkaar? Missen jullie Nederland? Het zijn veelgestelde vragen in Les Escaliers. En het blijft interessant: hoe Nederlands blijf je als je langere tijd in het buitenland woont?

 

In 2005 arriveerden we vanuit Nederland met 2 kinderen van 2 en bijna 4 jaar oud. Nu is het eind 2013, we hebben inmiddels 3 dochters van 7, 10 en 12 (en we zijn zelf natuurlijk ook weer 8 jaar verder…). We hebben in principe afgesproken om thuis Nederlands met elkaar te blijven spreken, maar pffftt, wat is het moeilijk om je daaraan te houden! Want onze kinderen komen toch echt met Franse verhalen thuis uit school, we kijken toch echt naar de Franse televisie en de favoriete muziek komt toch ook echt uit Frankrijk. En wat spreken onze dochters onder elkaar? Français, ça c’est sûr!

 

We hebben ons in de afgelopen jaren, veelal ongemerkt, best wel aangepast aan de Franse manier van leven:

 

* Geen boterham met kaas meer als lunch. Rond het middaguur nemen we de tijd om lekker te genieten van een goede warme maaltijd. De kinderen doen dat in de kantine op school, dus waarom zouden wij het zelf thuis met minder moeten doen?

 

* Het is hier zeer gebruikelijk om je kinderen mee te nemen naar feestjes en etentjes in de avonduren. Geen mens die een oppas regelt om vervolgens met z’n tweeën bij vrienden op bezoek te gaan. Ja inderdaad, de kids krijgen in de loop van de avond behoorlijk rode wangen en ja, we letten wel enigszins op de tijd… maar we ontdekten ook al gauw dat ze de volgende dag gewoon weer uit hun bed komen en er geen noemenswaardige schade door oplopen (dat zou ook wel raar zijn, want dan zou heel Frankrijk rondlopen met verdwaasde kinderen met allerlei rare aandoeningen door slaapgebrek…).

 

* Stipt op tijd zijn is een oerhollandse deugd. Al heel gauw kwamen we erachter dat het in Frankrijk heel anders werkt. Natuurlijk, als je een afspraak hebt in het ziekenhuis of bij een bank, dan zorg je dat je op tijd bent. Maar als de afspraak zich in de huiselijke sfeer afspeelt, dan ligt het al heel anders. Het tijdstip is dan een richttijd, meer niet. Sterker nog: als iemand je uitnodigt voor een gezellige avond en je spreekt af om 8 uur, dan arriveer je zeker niet voor kwart over 8. Op tijd komen (laat staan te vroeg komen) is absoluut onbeleefd: je overvalt de gastvrouw en de gastheer, die nog bezig zijn met de laatste voorbereidingen… een slecht begin van de avond.

 

Maar toch: eens een Nederlander, altijd een Nederlander! We merken toch ook wel dat er een aantal Nederlandse gewoontes is, waar we ons graag aan vasthouden:

 

* Van een uitgebreid ontbijt hebben we nooit afscheid genomen. Geheel tegen de Franse traditie in verorberen wij ’s ochtends meerdere sneden bruin brood, met boter én beleg. Ook de kaasschaaf ontbreekt niet op de ontbijttafel.

 

* Ook al zijn we ’s avonds pas laat klaar met eten, we eindigen de maaltijd met een straf espressootje. Niks bijzonders voor een Nederlander, maar onze Franse gasten en vrienden beantwoorden de vraag of ze nog zin hebben in een kopje koffie na het diner bijna altijd met een verschrikt: O, non, ça m’empeche de dormir!!!! En geeft daarmee aan dat hij of zij geen oog meer dicht doet als er maar een spoortje van cafeïne wordt gebruikt na 8 uur ’s avonds. En dus wordt het meestal een ‘infusion’, kruidenmelange waar je lekker slaperig van wordt, of… in een heel enkel geval een cafeïnevrij kopje koffie.

 

* In het weekend pakken we het qua tijden lekker Frans aan, maar op schooldagen heerst er hier Hollandse tucht: tussen 6 en half 7 gebruiken we de maaltijd, direct daarna wordt er huiswerk gemaakt en dan is het bedtijd. Het ‘na Sesamstraat naar bed’ hebben we hier misschien nooit gekend, maar we doen er wel alles aan om de kids goed te laten slapen voor ze ‘s ochtends weer naar school vertrekken.

 

* En natuurlijk: Sinterklaas!!!! Al die jaren houden we de traditie met bijzonder veel plezier in stand. Lang leve het Sinterklaasjournaal en de intocht van Sinterklaas op internet! En dit jaar hebben we zelfs de surpriseavond met gedichten geïntroduceerd! De geheimzinnigheid van de gesloten deuren, het raden naar ‘wie heeft wie?’, de chocolademelk en zelfs de kruidnoten…

 

Na 8 jaar heerst hier dus eigenlijk een rare mix van 2 culturen. Ideaal, want als het zo uitkomt volgen we de Franse weg (we wonen tenslotte in Frankrijk!) en als de Hollandse methode beter op z’n plaats is, dan volgen we die (we zijn en blijven per slot van rekening Nederlanders!). Noemen ze dat niet ‘van 2 walletjes snoepen’?

 

 

Ondernemen in Frankrijk (oktober 2014)

 

Onze verhuizing naar Frankrijk, komend jaar alweer 10 jaar geleden, betekende voor ons destijds ook het begin van het vrije ondernemerschap. Wat een verandering! Geen maandelijks salaris meer, geen vakantiegeld, geen auto van de zaak… Vanaf nu zijn we helemaal op onszelf aangewezen!

 

We krijgen vaak de vraag: ‘Dat zal wel lastig zijn, om hier iets voor elkaar te krijgen, in Frankrijk, met al die regeltjes en ambtenaren’; Een vraag die waarschijnlijk gebaseerd is op alle vermakelijke verwikkelingen die men heeft gezien in het tv-programma ‘Ik vertrek’.

 

Maar wat ons betreft: nee hoor, eigenlijk is het ons vanaf het begin prima gelukt hier in de Lot! Bouwvergunningen, sociale verzekeringen, rijbewijzen… we hebben het allemaal zonder al te veel sores kunnen regelen.

 

Onze aanpak? Niet telefoneren, geen brieven of emails… want inderdaad… dat schiet niet op. Coen en Ilse gaan gewoon bij de bewuste persoon langs, het liefst zonder afspraak en het liefst met de kinderen erbij!

 

Want daar zit dan weer zo’n ambtenaar in een klein grijs kamertje, aan het eind van een lange grijze gang… En dan komen wij onverwacht langs… de bewuste persoon is blij… hèhe, eindelijk een verzetje! ‘Ach kijk nou, een buitenlandse familie met kleine blonde meisjes. Ze begrijpen natuurlijk de Franse regeltjes nog niet zo goed en ze beheersen de taal nog niet’ 

 

Er wordt druk met stoelen geschoven totdat iedereen (inclusief de meisjes) comfortabel zit. Uit een bureaula wordt een snoeptrommeltje gehaald en de kids krijgen een snoepje (je mag er wel 2 pakken hoor!). Na een gesprekje over de leeftijd van de kinderen, de school en een korte uiteenzetting over hun eigen nageslacht (de foto’s van de kinderen of kleinkinderen staan altijd op het grijze bureau of hangen aan de grijze muur), proberen we na een paar minuten ter zake te komen.

 

Natuurlijk beginnen we altijd met onze excuses voor het gebrekkige Frans (dit wordt standaard gepareerd met: ‘O nee, u hoeft zich niet te excuseren, uw Frans is juist erg goed, mijn Nederlands is slechter!’). Wij lachen dan uiteraard gevleid. Vervolgens stellen we heel bescheiden en met een hulpbehoevende blik in de ogen de bewuste vraag, waarbij we vooral benadrukken dat we door de taalbarrière best moeite hebben om alle ambtelijke regeltjes te begrijpen (ook als het niet zo is).

 

Et voilà: onze gesprekspartner veert op en gaat vervolgens die arme buitenlanders helpen om de zaken voortvarend aan te pakken. Je zou het toch niet op je geweten willen hebben dat zo’n familie met kleine blonde meisjes straks niet kan beginnen aan de verbouwing van hun huis. Of dat ze niet goed verzekerd zijn. Of dat ze geen gasten kunnen ontvangen. Nee, de ambtenaar toont moed en doorzettingsvermogen, zoekt documenten in de computer, vult formulieren in, belt met collega’s en neemt uitgebreid de tijd om de zaken in helder Frans uiteen te zetten.

 

Met een toezegging of een vervolgafspraak verlaten we vervolgens na een half uurtje weer het grijze kamertje. De kleine blonde meisjes krijgen nog een aai over hun blonde bolletje en een 3e snoepje en als vrienden nemen we afscheid.

 

PS: de kleine blonde meisjes zijn inmiddels natuurlijk geen kleine blonde meisjes meer….

 

Tien jaar Les Escaliers! (maart 2015)

  

Het is niet te geloven: we vieren ons 10-jarig jubileum in Saint-Matré!

 

En zo begon het 10 jaar geleden… Het is 24 maart 2005 en we rijden we met onze peuterdochters Juliette en Frédérique naar de notaris in Lalbenque…

 

‘Om half 6 zijn we ter plaatse. Frédérique en Juliette zijn na een enerverende dag op de achterbank in slaap gevallen. Hoewel er een belangrijk moment in hun jonge leven gaat plaatsvinden, besluiten we om ze maar te laten slapen.

 

De notaris blijkt een kenau, die geen tegenspraak duldt. Echt snel is ze ook niet. Braaf horen wij haar verhalen aan, stellen nog een paar vragen en zetten dan onze krabbel. In het bijzijn van Frédérique en later ook Juliette, die beiden aanvoelen dat je bij dit soort hoogtepunten in je leven toch niet gewoon kan doorpitten!

 

Rond half 8 rijden we terug naar het hotel. In de auto proberen we onze gevoelens eens op een rijtje te zetten. Eigenlijk voelt het doodnormaal, maar we voelen ons ook zeer trots en moedig, dat we deze stap hebben gezet. Het besef dat we nu op een keerpunt in ons leven staan is toch niet echt aanwezig. Misschien komt dat nog, misschien ook niet.’

 

Een keerpunt, ja dat kun je wel zeggen! Een heel geslaagd keerpunt trouwens… we hebben nog steeds geen spijt van onze beslissing. Tien jaar alweer, en we zijn volop in de voorbereiding van ons 10e seizoen. Misschien hebben we er dit jaar wel 10 keer zoveel zin in als anders !