La vie à la campagne

Onze liefde voor Frankrijk

Fri, 20 Feb 2026 23:22:11 GMT

Helemaal vol van Frankrijk...

Je hebt iets met een land, of helemaal niet. En terwijl je het ene land ziet als 'een heerlijk vakantieland', droom je van een ander land als 'de plek waar je best oud zou willen worden'. Wij hebben dat al sinds jaar en dag met Frankrijk. Maar waar komt dat gevoel eigenlijk vandaan?

Hoe de liefde begon...

Tja, hoe is het eigenlijk allemaal begonnen, die liefde voor Frankrijk? In de brugklas, met de eerste Franse lessen? Niet dat ik nou zo'n inspirerende lerares Frans had, nee totaal niet! Maar op de één of andere manier haalde ik hoge cijfers en raakte ik in de ban van de schitterende taal.

En die vakanties in Frankrijk, speelden die een rol? Ja, dat was nog eens wat anders dan het netjes aangeharkte forensendorp in Nederland, waar ik opgroeide. Als klein jongetje vond ik Frankrijk al fascinerend. En dat ik dan met mijn broertje brood mocht gaan halen bij de boulangerie… ‘deux pains s’il vous plaît!!’

Ik was best een tegendraadse puber. ‘Dat ik toevallig in Nederland geboren ben, dat wil toch niet zeggen dat ik m’n hele leven hier moet blijven?’ Toen ik naar de hotelschool in Maastricht ging, vertelde ik mijn ouders dat dit de eerste stap was en dat ik verder de wereld in zou trekken.

Nou viel dat achteraf gezien allemaal nog wel mee. Maar ik ontmoette wél Ilse in Maastricht, net zo francofiel als ik. Frankrijk is van begin af aan absoluut één van onze gedeelde passies.

Ilse heeft Vlaamse grootouders die ook nog eens keurig Frans spreken. Ze kijken naar de Franse televisie en ze lezen de Paris Match. Ook Ilse raakt dus al vroeg in de ban van de Franse taal. Ze krijgt een Franse penvriendin (bestaat dat begrip nog?) op de middelbare school en gaat bij haar logeren, in Parijs. Een fantastische ervaring natuurlijk als je 14 bent. Ilse heeft de smaak te pakken en wordt een paar jaar later twee maanden ‘au pair’ in een voorstadje van de Franse hoofdstad. Twee maanden in een Frans gezin, daar leer je veel van!

Toekomstdromen

Wij samen maken als studentjes ons eerste romantische reisje naar de Franse hoofdstad. Wie is er niet onder de indruk van ‘la capitale’? Nou, wij in ieder geval wel! Tijdens onze hotelschoolperiode loopt Ilse stage in een luxe hotel in het hart van Parijs en ik strijk neer in het Zuidfranse Avignon. Het is voor ons Frankrijk voor en Frankrijk na.

Maar toch gaan we aan het werk in Nederland, Frankrijk blijft een gedeelde droom. Elk jaar een weekend in Parijs, elk jaar ‘sports d’hiver’ in de Franse Alpen. Met de auto langs Franse campings en chambres d’hôtes. En wegdromend in kleine dorpshotelletjes op het platteland: ‘Als we dit nou eens zouden kunnen kopen?'

De eerste voorzichtige stappen

Maar ons dagelijks werk boeit ons ook en slokt ons op. Tot het moment dat de eerste irritaties komen over de werkdruk, de files, de beperkte tijd voor onszelf... Er is een kinderwens… Kortom, is er niet meer in het leven dan dit? Onze oudste 2 kinderen worden geboren en de beperkte tijd voor ons gezinnetje versterkt alleen nog maar de wens om ‘het roer om te gooien’. In die tijd gaan we gerichter op zoek naar een plek in Frankrijk.

We vinden de Beaujolais erg leuk. En in de Lubéron maken we onze eerste serieuze afspraken voor bezichtingingen. Vol opwinding rijden we met de makelaar (en baby op de achterbank) door de heuvels. Maar helaas, onze ogen zijn groter dan onze buik. Een desillusie. In deze streek kunnen we ons geen project veroorloven.

Het lijkt erop dat we onze dromen opzij moeten zetten en toch maar in Nederland gaan blijven. Maar het zit ons niet lekker… Kan het nou echt niet op de één of andere manier?

Een droom komt uit

Het antwoord komt vrij snel. Tijdens een ‘zwerfvakantie’ met een klein tentje en 2 peuters komen we terecht bij een Nederlandse familie in de Auvergne. Ze hebben hun droom gerealiseerd en een oude boerderij verbouwd tot een klein vakantieparadijsje. Er wordt gekampeerd, er wordt gegeten er zijn ook nog kamers te huur. Overal spelende kinderen, onze 2-jarige dochter speelt 3 dagen lang met een speelgoedtractor waarvan een wiel ontbreekt. We genieten van de ongedwongen sfeer, de kleinschaligheid, de eenvoud... en ineens lijkt ook onze droom binnen handbereik.

Een week na deze ontdekking komen we al zwervend uit in de Lot. En vinden daar bij toeval de plek waar we een jaar later ons Franse leven dan écht kunnen starten. Een droom komt uit.

Vive la France!

Je begrijpt het al. Voor ons is het 'Frankrijk voor en Frankrijk na'. Een vanzelfsprekendheid dat we in Frankrijk terecht zijn gekomen en niet in een ander land. We vinden Italië, Griekenland, Spanje en Portugal hele fijne vakantielanden, maar zouden we ons er ooit zo thuis voelen als in Frankrijk? Zouden we de taal ooit zo goed beheersen? Zouden we de cultuur, de gewoontes, de mensen zo goed begrijpen?

Frankrijk is een tweede vaderland geworden, dat ons blijft fascineren, waarvan we inmiddels een heleboel weten en begrijpen. En toch leren we bijna elke dag weer wat bij.

Vive la France!

Ode aan de Lot!

Fri, 02 Jan 2026 18:55:03 GMT

Enorm enthousiast over ons mooie departement!

Ligt aan onszelf? Of ligt het aan ons mooie departement? Ligt het misschien aan het niet ophoudende enthousiasme van onze gasten? Wat zijn we trots op al het moois dat de Lot te bieden heeft !

De Lot is een prachtig en veelzijdig gebied dat grofweg in 2 delen op te splitsen is. Ten oosten van de hoofdstad Cahors ligt het ruige gedeelte, op de uitlopers van het Centraal Massief. Ten westen van Cahors is het landschap glooiend. Dit is de streek van de wijngaarden die de bekende Cahors-wijn leveren. De plek waar wij vele jaren geleden neerstreken en waar we nog steeds ontzettend van houden...

Wat mag je niet missen als je de Lot bezoekt? We nemen je mee langs een aantal hoogtepunten.

Cahors, hoofdstad in zakformaat

Voor de inwoners van de Lot is dit 'de grote stad', maar alles is relatief… er wonen nog geen 20.000 inwoners in dit charmante stadje, gebouwd in een meander van de rivier de Lot. Je hebt een prachtig uitzicht vanaf de Mont Saint-Cyr, te voet en met de auto bereikbaar. De Pont Valentré uit de 14e eeuw is een indrukwekkende en fotogenieke toeristische trekpleister, maar vergeet vooral ook niet om 'gewoon' de eeuwenoude Middeleeuwse straatjes en de gezellige Boulevard Gambetta op te snuiven. Op zaterdag en woensdag bruist de stad het meest, want dan is er de markt rondom de kathedraal en de oude markthal.

Rocamadour, op zoek naar de Zwarte Maagd

Na de zoveelste bocht door de groene heuvels zie je ineens Rocamadour voor je liggen. Pas op en trap niet meteen te enthousiast op de rem! Wow, wat een schoonheid… Eenmaal in het stadje geniet je van de gezellige straatjes met leuke winkeltjes en terrasjes met wonderbaarlijke uitzichten. Maar in Rocamadour gaat het uiteindelijk om de heiligdommen die zich halverwege de enorme rotspartij bevinden. Zeven kapellen en een basiliek (mét het beeld van de Zwarte Maagd), letterlijk tegen de rots aangeplakt. En ben je nog niet klaar met klimmen? Dan kun je ook de 'kruisweg' nog nemen tot aan het bisschoppelijke paleis dat hoog boven op de rots ligt.

Saint-Cirq-Lapopie en de Chemin de Halage

De 'plus beaux villages' van Frankrijk vind je natuurlijk ook in de Lot. Misschien is Saint-Cirq-Lapopie wel het allermooiste, gelegen op een hoge rots boven de Lot, met huisjes die door Anton Pieck getekend zouden kunnen zijn. Vlakbij dit schilderachtige dorp vind je de Chemin de Halage, een in de rotsen uitgehouwen pad langs de rivier, dat vroeger werd gebruikt om vrachtbootjes stroomopwaarts te trekken.

Robuuste rode wijn

Cahors is behalve een sympathiek provinciestadje ook nog eens de naam van een wijn met een lange historie: de Appellation d'Origine Contrôlée Cahors. Een robuuste rode wijn, die uitstekend past bij de typische streekgerechten die ook niet bepaald licht zijn. Je kunt aankloppen bij tientallen grote en kleine wijnhuizen. Maar wie niet de tijd heeft om een dag lang tussen de wijngaarden te toeren, kan terecht in Villa Malbec in de stad Cahors of Vinoltis in Puy l'Evêque voor informatie én … een proeverij.

Betovering in de Gouffre de Padirac

Aankomend op de parkeerplaats is er natuurlijk niks bijzonders te zien. Logisch als je een grot gaat bezoeken. Maar daar verderop dan? Een gigantisch gat in de aarde, een diepte van 75 meter. Dit is de ingang van de Gouffre de Padirac. Dit is geen gewoon grottencomplex, dit is betovering vanaf het eerste moment. De afdaling, de onderaardse rivier met gondels, de schitterende zalen… Je bent niet de enige die al dit moois komt bekijken, dus reserveer tijdig je tickets!

Zijn we al uitgepraat? Nee, nog lang niet! Maar beter nog is om dit alles zelf te ervaren. Vanuit Les Escaliers bijvoorbeeld!!!

Deze blogpost is de bewerking van een artikel dat we eerder schreven voor Frankrijk.nl, lees het hier!

Een nieuw dak op ons huis

Wed, 03 Dec 2025 15:07:06 GMT

Halsbrekende toeren in La Combe!

Zolang we hier wonen, weten we het al: op een dag moeten we eraan geloven en het dak van ons huis laten vervangen.

Het dak vervangen. Het klinkt zo eenvoudig, maar voor ons is ‘het dak’ niet zomaar een dak. Het is enorm! En er komen veel herinneringen boven….

Wat waren we destijds onder de indruk van die enorme dakconstructie. Wat een hoogte, wat een mooie spanten en balken. De tweede etage onder het dak bood ons de mogelijkheid om ‘een huis in een huis te bouwen’. Met een vide nog wel! Ruimte genoeg voor ons eigen gezinnetje met 2 en later 3 kinderen.

Als wij vertelden dat wij met ons gezin op de zolderetage woonden, keek menig gast meewarig naar ons dak en vroeg zich ongetwijfeld af hoe wij daar met een heel gezin onder konden wonen. Wij wisten: prima daarboven!

Het rijtje ornamenten op de nok van het dak kreeg ook de nodige aandacht, net als de 4 Jacobsschelpen op de hoeken, die (zegt men) een verwijzing zijn naar de pelgrimage naar Saint Jacques de Compostelle. Heeft de eerste eigenaar van het huis ooit die pelgrimstocht volbracht? We hebben het nooit uitgezocht, maar het is een mooi verhaal.

In de loop van de jaren begint ons mooie authentieke dak hoe langer hoe meer ouderdomsverschijnselen te vertonen (niet zo gek als je de 100 jaar nadert…). Het aantal gebroken dakpannen na een (nacht)vorst neemt elk jaar toe, een schoorsteen met waterinslag, een ornament dat naar beneden komt bij een storm, emmertjes op plekken waar de wind de regen onder de pannen blaast… En dan nog altijd die onrust over alles wat je niet ziet: wat als de balkenconstructie doorlopend vocht pakt? We vinden dat we toch echt tot actie moeten overgaan.

Maar ja: je kan blij zijn met die enorme zolderetage en dat enorme dak… als je moet gaan renoveren heb je het ook meteen over behoorlijke bedragen. Heel wat keren schuiven we de renovatie toch weer voor ons uit omdat er andere prioriteiten zijn: het zwembad, de gîtes, de aanschaf van nieuwe tenten, een auto of, niet zolang geleden nog, de nieuwe dakconstructie van onze schuur.

Eindelijk zijn we dan zover dat we de opdracht geven, maar dan begint het lange wachten op de beschikbaarheid van de dakdekker (niet geholpen door het feit dat wij natuurlijk geen werkzaamheden in het toeristenseizoen willen!). Vervolgens nog wat communicatiestoornissen waardoor het hele project nog verder opschuift, maar eind oktober is het dan eindelijk zover.

Wat je dan jarenlang bezighoudt, wordt in no-time gerealiseerd. Als ik op een maandagochtend terugkom van een doktersafspraak, zijn de steigers al geplaatst en is een groot deel van de oude dakpannen al naar beneden gehaald en afgevoerd.

Wat een helden die dakdekkers! Je moet er niet te lang naar kijken, want je krijgt het behoorlijk benauwd van hun acrobatische toeren. Dakpannen eraf, panlatten eraf, 11 dakramen eruit, een extra laag isolatie, nieuwe panlatten, 11 dakramen terugplaatsen en vervolgens nieuwe dakpannen. Dit alles gelukkig meestal met zonnig weer, maar de wind blaast af en toe behoorlijk… wat het werk er niet altijd gemakkelijker op maakt.

En die nieuwe dakpannen? Gelukkig, we hoopten het al: ze zijn eigenlijk niet van de oude vertrouwde dakpannen te onderscheiden. Wie het niet weet, ziet niet eens dat het huis in het nieuw gestoken is. Zo blijft de aanblik van ons authentieke ‘maison de maître’ toch behouden. Je moet toch niet denken aan een oogverblind nieuwbouwdak op ons mooie, geleefde oude huis!

Die mooie oude ornamenten? Nee, die konden niet worden teruggeplaatst. Vervangen door nieuwe decoratie? Duur en ‘niet ‘echt’. Jammer, maar helaas. Na 3 weken hard werken wordt uiteindelijk de laatste hand aan het dak gelegd met een mooie symboliek: het plaatsen van de 2 ‘pommes de pin’.

Ons dak kan er weer een eeuw tegenaan! En bij een fikse regenbui slapen wij een stuk rustiger!

Montcuq opnieuw ontdekt!

Fri, 21 Mar 2025 15:41:27 GMT

Een ontdekkingstocht door Montcuq

Hoe goed ken je eigenlijk je eigen omgeving? Montcuq is het wat grotere dorp, waar ons eigen minuscule dorpje Saint-Matré (met moeite 125 inwoners) bij hoort. De dichtstbijzijnde supermarkt, de huisarts, de bank en de apotheek, we rijden ervoor naar Montcuq, ‘doen ons ding’ en rijden weer terug. Natuurlijk komen we af en toe op de markt en uiteraard eten of drinken we af en toe wat op één van de terrassen, maar toch… Montcuq is ‘gewoon’ geworden, misschien herken je dat wel…

En toch is het hier ooit voor ons begonnen. Op een warme nazomeravond op het terras van ‘Café de France’. We waren een weekend vanuit Nederland gekomen om te kijken of we ons daadwerkelijk wilden gaan vestigen in de Lot, waar we een ruig terrein met een groot leegstaand huis hadden gevonden. We gebruikten het weekend om talloze dorpjes in de omgeving te bezoeken. Hebben we iets met deze streek? Is er voor onze toekomstige gasten genoeg te doen? We kregen niets dan goede indrukken, alles voelde prettig en het milde oktoberweer deed de rest. We gingen ervoor!

Ruim een half jaar later verhuisden we naar Saint-Matré en begonnen we aan ons avontuur. De kinderen gingen naar de school van Belmontet en wij kwamen met grote regelmaat in Montcuq voor van alles en nog wat. Gaandeweg de tijd werd onze leefomgeving wat ruimer en werden ook veel andere plaatsen ontdekt. En met het groter worden van de kinderen kwamen we uiteindelijk steeds minder in het lieflijke dorpje met z’n stoere ‘donjon’.

Heel recent, op een zonnige ochtend in maart, gaan we weer eens naar Montcuq om een nieuw wandelspeurtochtje uit te zetten voor onze gasten. Even net de hoek om bij de huisarts, even net wat verder doorlopen bij de bank… Als ware toeristen lopen we door de kronkelende straatjes, foto’s en aantekeningen makend… En dan zie je, na al die jaren, ineens weer hoe lieflijk, hoe mooi, hoe oud en hoe bijzonder het dorp is waar je al zoveel bent geweest. En dat je denkt al helemaal te kennen. Niet dus! Ons oog valt op allerlei details die we nog helemaal nooit gezien hebben. Of ieder geval, waar we nog nooit echt aandacht aan hebben besteed.

En zo wordt een snel bezoekje aan Montcuq ineens een leuke toeristische ontdekkingstocht door de eigen achtertuin. We ontdekken er een nieuwe brocantewinkel die heerlijke koffie schenkt, we bewonderen mooi opgeknapte huisjes, we lezen – voor het eerst! – de informatieve bordjes die her en daar aan de gevels hangen en die uitleg geven over de historie van het dorp. Er blijkt een ‘botanische route’ te zijn die je kennis laat maken met de typische planten die er in de dorpsomgeving groeien. En ‘en passant’ fröbelen we een nieuwe wandelspeurtocht in elkaar (daar kwamen we tenslotte voor!) zodat onze gasten dit seizoen langs de mooiste plekjes van Montcuq kunnen gaan dwalen.

En we leren een les: schoonheid is overal… maar je moet het wel zien!

Er valt natuurlijk veel meer te vertellen over Montcuq! Lees ook het artikel dat Coen een paar jaar geleden schreef voor Frankrijk.nl: klik hier

Ons huis is jarig!

Fri, 21 Jun 2024 20:20:21 GMT

Het Grote Rode Huis bestaat 100 jaar

Op het Franse platteland is het heel gewoon is om te wonen in huizen die eeuwen geleden werden gebouwd, vooral in streken waar van oudsher robuuste materialen voorhanden waren en waar het klimaat ook een enigszins aardig is voor zijn bouwwerken. In onze streek, de Quercy Blanc, werden de huizen eeuwenlang gebouwd van gestapelde krijtsteen, de steensoort die overal voorhanden is. Je kunt geen kuiltje graven of je stuit op grotere of kleinere brokken witte kalkachtige steen. Er werd niet mee gemetseld, maar doodleuk gestapeld. De tussenliggende holtes werden met leem gevuld.

Het lijkt fragiel, maar het tegendeel is waar. Als het huis maar een solide dak heeft en water dus niet kan infiltreren, kan de structuur van de dikke muren (zeker een halve meter dikte) eeuwenlang mee en dus staan er hier overal huizen die met gemak dateren uit de 17e of 18e eeuw. Tussen al deze ‘oudjes’, komt ons huis nog maar net kijken. Gebouwd volgens de oude tradities in 1924, dus ‘slechts’ 100 jaar oud. Precies dit jaar!

Het was liefde op het eerste gezicht toen we hier voor het eerst kwamen, zoveel jaar geleden alweer. Een oude boerderij, die al jaren had leeggestaan, maar zeker niet was vervallen. De tand des tijds had het pand nauwelijks aangetast. We konden dus eigenlijk direct beginnen met het uitvoeren van onze droom : het opzetten van een familieparadijsje met gastenkamers, gîtes en een kampeerterreintje voor onze toekomstige gasten. En natuurlijk ook een plek waar we zelf met ons gezin van konden genieten!

We installeerden ons hier destijds met 2 peuters en als we het over ons nieuwe huis in Frankrijk praatten, hadden we het over ‘Het Grote Rode Huis’, want de naam ‘Les Escaliers de La Combe’ bestond toen nog niet. Vrienden van ons maakten twee leuke schetsen van het huis, die we sindsdien als logo’s gebruiken.

Wij kochten ons huis destijds van een Belgisch koppel, dat hier slechts 3 maanden bivakkeerde en toch afzag van een leven in Saint Matré. Omdat zij nog niet waren gestart met opknappen of verbouwen, troffen wij het huis aan in de staat waarin de familie Paillas het had achtergelaten. Het leuke was, dat verschillende familieleden nog altijd in de buurt van Saint Matré woonden. We kregen dan ook regelmatig aanloop, waarbij complimenten en afkeurende blikken elkaar afwisselden. Wat leuk is het om zoveel te horen over de verschillende generaties die in het huis zijn geboren en opgegroeid. Er zijn talloze elementen die ons nog aan hen herinneren. Zo staat op de omlijsting van de voordeur de naam ‘Paillas’ nog met potlood geschreven in een sierlijk handschrift. Het kruisbeeldje dat nog boven één van de slaapkamerdeuren hing, hangt nog steeds ergens aan de muur. Oude meubels die we destijds in de schuur vonden, doen nog steeds dienst. En hoewel de fraaie voordeur met houtsnijwerk in de loop van de eeuw totaal kromgetrokken is, is er natuurlijk geen sprake van dat we de deur gaan vervangen, ook al blaast de tocht er ‘s winters dwars doorheen.

Suzanne Paillas, die destijds trouwde met één van de vijf zonen Paillas, is altijd de meest trouwe bezoeker gebleven. Regelmatig kwam ze met stekjes om ons terrein verder te verfraaien en ook verhalen over haar periode in La Combe werden gedeeld. Elke keer komt er dan ook de toezegging dat ze nog wat oude foto’s gaat opsnorren, maar die hebben we helaas nog nooit mogen zien… Maar ook Jean en Jeanine Laques, inmiddels beiden niet meer onder ons, vertelden ons veel verhalen over het leven in Lacombe in hun jonge jaren en over de bewoners van het Grote Rode Huis. We vonden het altijd ontzettend leuk om aan te horen, zelfs al werden vele verhalen tot in den treure herhaald.

En hoewel je huizen zoals het onze her en der in de omgeving tegenkomt, is er maar één die zo’n bizarre, groteske, detonerende en (zeg maar gerust) lelijke betonnen trap heeft. De reden waarom die trap ooit later aan het huis is gebouwd, blijft vaag. Voor het gemak? Om indruk te maken? Of om iets te verbergen? Na al die jaren weten we nog steeds niet wat zich onder de trap bevindt…. Hoe dan ook, het gevaarte van beton dat tegen het originele bouwwerk is ‘aangeplakt’, is misschien imposant en mysterieus, maar niet echt fraai. Maar tegelijkertijd ook weer zo kenmerkend, dat het ons visitekaartje is geworden. Talloze families hebben zich in de loop der jaren op de trap laten fotograferen. En wijzelf natuurlijk ook!

Wij wensen onze honderdjarige er nog vele jaren bij. Voor de tijd dat wij de eigenaren zijn, zullen we goed voor je zorgen en volop van je genieten!

Erop uit!

Wed, 13 Sep 2023 14:28:42 GMT

'Sorry, we zijn vandaag even hier gebleven...'

‘Sorry, we zijn vandaag een beetje hier gebleven, bij het zwembad enzo…’

We hebben dit vreemde excuus meerdere malen gehoord in het afgelopen seizoen. Onze gasten zijn nog nooit zoveel ‘op stap’ geweest als dit jaar. Vind je het gek dat die enkele achterblijver zich dan een beetje lui voelt!?

Waar zitten al die gasten van ons toch de hele dag?

Allereerst: ze zijn druk bezig met speurtochtjes! Een idee, ontstaan tijdens de pandemie. De grenzen tussen Nederland, België en Frankrijk leken weer open te gaan, maar het was nog lang niet duidelijk of de toeristische attracties, terrasjes en restaurantjes weer open zouden gaan. ‘Wat moeten onze gasten straks doen als ze hier zijn?’ vroegen we ons af. En zo kwamen we op het idee om speurtochtjes uit te zetten in naburige dorpen.

En zo liepen wij destijds, gewapend met mondkapjes, pen, papier en camera door plaatsen als Montcuq, Mauroux en Tournon d’Agenais en keken op een hele andere manier naar de dorpen die we al jaren meenden te kennen. En het werd een hit! Ouders kregen hun kinderen weer in beweging en iedereen struinde door de naburige dorpen in de hoop bij terugkomst een prijsje van Coen en Ilse te krijgen. Nu, 3 jaar later wordt er nog steeds druk gespeurd… de prijsjes vallen niet aan te slepen.

Maar daar blijft het niet bij. Tijdens haar wekelijkse info-bijeenkomst promoot Ilse met enorm veel enthousiasme restaurants, theesalons, dierenparkjes, kastelen, grotten, fietsverhuurders, boottochten en ga zo maar door. Je hebt toch niet voor niks 12 uur in de auto gezeten om naar het zuiden van Frankrijk te komen? Blijf niet op je stoel zitten maar ga erop uit! We beseffen ons: onze regio is supermooi, maar we moeten het natuurlijk wel verkopen, en dat doen we meer dan ooit tevoren!

Het gevolg? Na het levendige ontbijt op ons terras daalt er, zo tegen elven, een serene rust over Les Escaliers. een enkeling laat zijn kleintje nog een slaapje doen en vertrekt wat later. Een ander excuseert zich: ‘Tja, wij zijn hier 2 weken en we dachten we blijven een dagje hier…’ Hilarisch!

‘s Middags keren de toeristen voldaan terug met mooie verhalen. Foto’s worden enthousiast gedeeld in de groepsapp. Speurtochtformulieren worden ingewisseld voor prijsjes. Bij het kinderdiner worden ervaringen uitgewisseld.

Meer dan ooit tevoren beseffen we ons in wat voor een enorm rijke streek we wonen. De wijngaarden, de bastidedorpen, de meanderende Lot met kindvriendelijke zwemplekken, het levendige Cahors en ga zo maar door… Alles is even lieflijk en mooi, daar kan geen zwembad tegenop...

Het dak gaat eraf!

Fri, 26 May 2023 10:51:27 GMT

Verbouwen vlak voor het seizoen...

Makeover voor onze bejaarde overkapping

Wie bij ons geweest is, weet het: zodra het terrein oploopt, valt je oog op de oude schuur met het grote overdekte terras ervoor. Honderden kinderen hebben er inmiddels gegeten. Talloze ouders hebben er genoten van een drankje. Bij regen biedt het overdekte terras een beschutte plaats aan ontbijtende families. Kortom: het terras voor de schuur, ruim honderdvijftig jaar geleden gebouwd als hangar voor de boerenwagens, is dé blikvanger van Les Escaliers de La Combe en de plek waar jong en oud elkaar tegenkomt.

Maar ons ‘oudje’ kreeg het zwaar in de loop van de jaren. Een schuur die er al ruim anderhalve eeuw staat, valt natuurlijk niet zomaar om. Maar toch waren we het erover eens dat we een keer in actie moesten komen. De ‘maçon’ (vrij vertaald ‘metselaar’, maar eigenlijk doen we hem dan tekort) bekijkt de enigszins uit het lood staande muur en stelt voor er een bevriende ‘charpentier’ bij te halen, omdat ook de fraaie boogconstructie oververmoeid lijkt. Charpentier? De timmerman/constructeur/dakdekker en alles wat erbij hoort! Zijn oordeel: de zo markante boogconstructie onder het dak, al vele decennia blootgesteld aan weer en wind, moet volledig worden vervangen. Ai, dat doet pijn...

Gehecht aan de authentieke stijl van één van onze visitekaartjes, vragen we uiteraard om de constructie van een identieke boog. De charpentier fronst zijn wenkbrauwen, maar doet zijn best. Hij snapt onze wens, maar de vraag is natuurlijk hoe je met de hedendaagse bouwtechnieken en bouwmaterialen een 150 jaar oude boogconstructie namaakt… En tja, ook ons budget speelt daarbij een rol. Voor het nieuwe dak van de Notre Dame in Parijs is nou eenmaal net wat meer geld beschikbaar...

Om een lang verhaal kort te maken: we komen er niet uit. Wat voor kunstgrepen je ook toepast, hoeveel geld en manuren je er niet tegenaan gooit….de ‘nieuwe’ boog zal in de verste verten niet lijken op ons mooie ‘oudje’. Met het gevaar zelfs dat ie kitch wordt, vergelijkbaar met eikenhouten nepbalken in een jaren zeventig rijtjeshuis.

Er gaat een knop om: er moet een functionele nieuwe constructie komen, waardoor we weer een stevig dak hebben dat er weer jaren tegenaan kan. En we gaan gewoon weer iets leuks maken van ons nieuwe terras!

Voorjaar 2023 is het zover. In een periode waarin we normaalgesproken de boel opruimen, rijden nu vrachtwagentjes en hoogwerkers ons terrein op. Alles wat we aan meubels en decoratiestukken onder het afdak vandaan halen, slaan we op in een (fraaie?) witte partytent. De sloop kan beginnen…

Plaatjes delen via de social media? Dan doen we maar liever niet! Volgens ons bescheiden logica moeten foto’s van Les Escaliers en omgeving zin geven in vakantie! Ongerepte natuur, blije mensen, in het zwembad spatterende kinderen en pittoreske bastidedorpen… Daar vinden we plaatjes van onze troosteloze, half afgebroken schuur niet echt tussen passen…

De dakconstructie van enorme balken, een indrukwekkend project waar halverwege de 19 ^e eeuw waarschijnlijk vele weken aan gewerkt is, is in een paar uur verwijderd. En een paar dagen later is daar ook de val van de muur. Niet die van Berlijn, maar die van Les Escaliers, bijna net zo indrukwekkend….

Terwijl de witte partytent het al gauw begeeft (beetje teveel westenwind) en ons erf elke dag een beetje verder aan gort wordt gereden, en terwijl er uiteraard nog wat tegenvallers moeten worden besproken, wordt er langzaam maar zeker gewerkt aan het nieuwe project.

En ja hoor: op 21 april geeft de charpentier aan dat de klus geklaard is. Eindelijk! We hebben nog 8 dagen over om iets ‘toonbaars’ te maken van ons nieuwe terras voor de start van de meivakantie. En om het erf er weer enigszins fatsoenlijk uit te laten zien...

En nu, eind mei… zijn we tevreden met het nieuwe resultaat! Binnenkort, als het voorjaar plaatsmaakt voor de zinderende zomerhitte, zal het nieuwe dak weer verkoeling bieden aan de tientallen families die hier dit jaar vakantie komen vieren.

Een moment voor onszelf

Tue, 28 Jun 2022 14:36:30 GMT

Een fietstocht door ons eigen departement

Deze post verscheen eerder als column op www.frankrijk.nl

Het is alweer heel wat jaren geleden dat we Les Escaliers zijn begonnen. Vol energie en ondernemingszin natuurlijk. En ervan overtuigd dat we meer tijd zouden hebben voor onszelf en voor ons gezin. De hectiek van Nederland zouden we tenslotte voorgoed achter ons laten!

Het werkschema van de eerste jaren in La Combe met 2 en later 3 kleine kinderen staat ons nog haarscherp op het netvlies. Zeven dagen per week werken, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, eigenlijk alleen onderbroken door de maaltijden met de kinderen, het halen en brengen naar de schoolbus en een enkele niet werkgerelateerde afspraak om ook onze sociale contacten een beetje op gang te helpen. Nou ja, je kent die beelden wel vanuit 'Ik vertrek': 's winters voor dag en dauw vertrekken naar de bouwmarkt en 's avonds na tienen nog steeds staan te klussen… en 's zomers ontbijtjes voorbereiden vanaf half acht en een laatste dweil door de keuken halen om één uur 's nachts.

Natuurlijk zijn we in al die jaren door schade en schande wijs geworden en hebben we geleerd om efficiënter te werken en vaker even 'de boel de boel te laten'. Maar toch… wat is het toch moeilijk om dit (toch echt wel heel leuke) werk los te laten! Zoveel jaar op het rustige Franse platteland, maar nog altijd dat Hollandse 'moeten'. Het kan toch altijd mooier, leuker, beter, perfecter.

Dit voorjaar hebben we een een slim idee, vinden we zelf… Ergens in februari blokken we een paar dagen in mei waar we op dat moment nog geen reserveringen voor hebben staan. 'Zo, die zijn voor ons, kunnen we lekker nog even een paar dagen weg!' En zelfs op dat moment betrap ik me erop dat ik denk: 'of we kunnen nog even de laatste puntjes op de i zetten voor het hoogseizoen'…

En waarom toch altijd dat schuldgevoel? Het seizoen duurt maar 5 maanden, moeten we er dan ook nog weken vanaf snoepen? En al die collega's dan, die nog veel harder werken dan wij (zo lijkt het tenminste altijd!)? Hoeveel omzet lopen we mis door dicht te gaan? Talloze redenen om toch niet weg te gaan...

Maar we zetten door en besluiten een 3-daagse fietstocht te maken door ons eigen vertrouwde departement de Lot. De fietstassen gaan achterop de bagagedrager en het hoognodige wordt ingepakt. En vanaf het moment dat we La Combe uit rijden valt er iets van me af. Vanaf nu 'gedachten op nul, blik op oneindig'. Groene bermen vol met veldbloemen. Hooibalen die worden gerold op de velden, Het inademen van de nog frisse ochtendlucht, het gefluit van vogels in de bomen.

Maar natuurlijk staan je gedachten tijdens zo'n rit niet echt stil. De rustig makende omgeving roept juist allerlei zingevings-vragen op. Waarom hebben we eigenlijk voor dit bestaan op het Franse platteland gekozen? Wat was ons ideaal destijds ? Aan wie moet ik nou eigenlijk verantwoording afleggen? Waarom moet er altijd zo veel? En waarom is het nooit goed genoeg?

De beelden om me heen doen de rest. Vervallen schuurtjes, woekerend onkruid, verveloze deuren, scheefhangende luiken, Geen perfect onderhoud, maar de tand des tijds en de nonchalance van het platteland die onze streek nou juist zo mooi maakt. Wat is het toch eigenlijk fijn om in een omgeving te wonen die niet strak en perfect is, dat heeft toch juist z'n charme?

Wat een inspiratie doe je op als je bij oude boerderijtjes door de 'troep' heenkijkt. Fleurige geraniums in oude pannen, kwarkbakjes met begonia's. Als je goed kijkt - en dat kan als je op de fiets zit - zie je overal houtje-touwtje creativiteit. Ik krijg de neiging om elke 5 minuten af te stappen om alweer 'iets moois te fotograferen' maar trap toch maar door… we hebben tenslotte een ambitieuze tocht gepland.

Grézels, Albas, Luzech, Douelle, Cahors, we meanderen mee met rivier die zich tussen de wijngaarden door slingert… Dit is de streek waar we destijds verliefd op werden, en waar we nog steeds heel enthousiast over zijn. We maken onze gasten graag attent maken op de leukste dorpjes, marktjes, terrasjes en wandelpaden. Maar waar genieten er zelf veel te weinig van!

Heerlijk eten en een overnachting in een hotelletje bij Saint Cirq-Lapopie. En de volgende dag weer vroeg op de fiets, als toeristen in onze eigen achtertuin. Goed uitgerust en het hoofd nog leger dan gisteren. Heuvel op, heuvel af, picknicken langs de weg, een koffietje of een drankje op de weinige terrasjes die we tegenkomen. De maand mei in de Lot is vooral groen, groen en nog eens groen. Als je hier niet rustig van wordt!?

Helemaal opgeladen komen we 2 dagen later weer terug bij Les Escaliers. En terwijl ik onze fietstassen van de fiets haal, stopt er een camper met een Frans echtpaar op het weggetje voor ons huis… Gasten!!! Heel stoer zeg ik dat we een paar dagen gesloten zijn. De dame is duidelijk flink geïrriteerd en stapt met een verongelijkte blik terug in de auto, terwijl ik haar attent maak op een aantal alternatieve adressen in de buurt. De camper draait om en vanachter het stuur steekt de man des huizes zijn duim naar me omhoog. Ik voel me toch nog een beetje begrepen...

Douchen in het schuurtje

Sun, 08 May 2022 15:38:17 GMT

Er was eens een oud boerenschuurtje...

Toen wij vele jaren geleden ons oog lieten vallen op de leegstaande boerderij in La Combe, kreeg het eenvoudige schuurtje naast het imposante huis al gauw de bestemming 'sanitairgebouw'. Het was immers de bedoeling dat wij zouden starten met de exploitatie van chambres d'hôtes én een eenvoudig kampeerterrein.

De boerderij werd gekocht en een hele prettige bijkomstigheid bleek dat Saint-Matré over een eigen rioleringsnetwerkje beschikt, waarop ook ons huis was aangesloten. Wat een geluk ! Minstens 90% van de gelukszoekers op het Franse platteland moet zich gaan verdiepen in het fenomeen 'sceptic tank' in het Frans 'fosse sceptique' geheten. Dat hoofdstuk konden we dus overslaan, en een kleine ingreep van de beheerder van het rioolsysteem zorgde ervoor dat niet alleen ons huis, maar nu ook het 'sanitairgebouw in wording' was aangesloten op het openbare net van rioolbuizen.

Samen met onze klusser maken we snel verdere plannen. We zijn namelijk al vrolijk kampeerreserveringen aan het aannemen zonder dat er ook maar 1 toilet of douche voor onze gasten te bekennen is. De tijd dringt, het is al eind februari. Er moet een verhoogde vloer worden gebouwd, die ervoor zorgt dat er voldoende verloop is richting het rioolsysteem af te voeren. Terwijl Ilse en ik verder klussen in het huis en op het terrein, bouwt Antoine met een hulp een vloer en muren in het gebouw. Het is maart en het regent zo hard, dat de verhoogde vloer er gelukkig ook nog voor zorgt dat het schuurtje niet vol loopt met water…

Enfin, de eerste kampeerders kunnen in mei (zeer primitief!) douchen, Haastig gefabriceerde douchecabines en toilethokjes met duidelijk niet recht opgetrokken muurtjes en (grote grap) te kleine deurtjes die niet helemaal zijn afgestemd op de lengte van de gemiddelde lengte van onze Nederlandse gasten. Maar op dat moment moeten we het er maar mee doen, er is geen tijd meer voor klussen. We richten ons voor de volle 100 % op het verzorgen en animeren van onze gasten.

In de jaren erna klussen we elke winter wel weer een paar weken in het sanitairgebouw. Met de tijd ziet het geheel er steeds beter uit en we menen dat ook het comfort voor onze gasten steeds verder verbetert.

En dan zijn er de verhalen. Van de ontsnapte reuzekonijnen die er plezier in hadden zich te verstoppen onder de vloer van het gebouw. Van de Française die 's nachts naar het toilet gaat en gevolgd wordt door onze ezel Ricard die uit zijn wei is ontsnapt. Nieuwsgierig als hij is, stelt hij zich op voor de ingang. Waarop onze gast besluit dan maar te wachten tot meneer (hij heeft een nogal imposant voorkomen, zeker in het donker) uiteindelijk besluit maar weer eens verder te lopen. Of het bejaarde Nederlandse koppel dat Les Escaliers bezoekt met hun caravan. Ze zijn beiden zeer slecht ter been. Snel knutselen we nog een leuning in elkaar zodat ze zich op de vrij steile opgang kunnen vasthouden. En dan die talloze gasten die bij ons zijn komen melden dat er ZO'N grote spin in de wastafel zit en maken daarbij een gebaar waarbij ze de handen minstens 10cm van elkaar houden. 'De charmes van het platteland', zeggen wij dan altijd maar...

Maart 2020. Opeens is er corona. Iedere toeristische ondernemer bedenkt naarstig hoe hij zijn gasten kan overtuigen van de veiligheid van zijn uitspanning. Wij besluiten om iedere kampeerder zijn eigen douche, toilet en wastafel toe te kennen, met een snel geimproviseerd naambordje erboven. Gelukkig kent Frankrijk een 'distanciation sociale' van 1 meter en niet van 1,5m; En zo kunnen onze kampeerders 2 zomers lang om elkaar heen dansen op weg van hun eigen toilet via hun eigen wastafel naar hun eigen douche.

Maar toch: we besluiten dat de slopershamer er aan te pas gaat komen. Alle met bloed zweet en tranen opgebouwde douche- en toilethokjes worden met de grond gelijk gemaakt en we gaan bouwen aan een 'strak' sanitairgebouw met 7 kleine comfortabele badkamertjes voor alle kampeerders die in één van onze safaritenten verblijven, of hun eigen tentje opzetten.

En nu is dat nieuwe sanitair helemaal klaar! En hoe fraai het gerestylde boerenschuurtje ook geworden is dat oude 'bloc sanitaire' had toch ook wel wat. Vandaar dit verhaaltje, als een soort eerbetoon...

Vive la campagne?

Thu, 06 Jan 2022 18:20:53 GMT

Nog altijd een beetje stads...

Leven op het Franse platteland, het klinkt voor menigeen als een leven als God in Frankrijk. Eén met de natuur, alleen het geluid van zingende vogels en tjirpende krekels om je heen. Altijd zon en een warme bries, af en toe een passerende tractor van de buurman die vriendelijk zijn hand opsteekt of het gele autootje van de postbode die je joviaal je post overhandigt.

En ga je erop uit, dan rijdt je door sympathieke dorpjes waar volop leven is. De dorpelingen treffen elkaar op de markt of op het terras voor het café, genietend van een koffietje, een biertje of iets sterkers.

En zo is het ook! Althans: zo is het vanaf het moment dat het vroege voorjaar zich aankondigt tot het moment van de laatste mooie herfstdag. En ja, hoe zuidelijker je leeft, hoe langer die periode duurt. Wie aan de Méditerranée woont, heeft natuurlijk de meeste kans op het ‘het hele jaar rond zomergevoel’, maar in grote delen van Frankrijk is het natuurlijk wel degelijk een aantal maanden winter, zo ook in de Lot. Ook al hebben we het zeker niet slecht hier…

Hoe gek het ook klinkt, toen wij destijds vanuit de Hollandse Randstad naar het Franse platteland verhuisden, hebben we er eigenlijk nooit zoveel over nagedacht. Wij gingen gewoon 'boeren'! Van de ene op de andere dag verruilden we onze stadse leefstijl voor een boerenbestaan inclusief traktor, kippen, konijnen, ezels en een moestuin (die nooit echt van de grond kwam). Natuurlijk stortten we ons ook vol overgave op de dorpsgemeenschap, inclusief benefiet-lottomiddagen en meerdere dorpsfeesten per jaar. Blinde ambitie en enthousiasme, jeugdige energie en een enorme dosis optimisme. Vive la campagne!

Dat buitenleven op het Franse platteland, dat bevalt ons nog steeds prima. Negen maanden per jaar genieten wij er nog steeds volop van. Maar met de jaren begonnen die paar donkere wintermaanden in 'the middle of nowhere' ons toch wel wat op te breken. Want waar ga je even een hapje eten op een saaie woensdagavond? Wat gaan we doen met de kinderen op een druilerige zondagmiddag? Want waar zelfs de meest stille dorpjes in de omgeving nog mooi en gezelllig kunnen zijn op een zonnige middag in oktober, op een koude druilerige dag in december of januari is het er toch echt uitgestorven. Een enkele gedreven restauranthouder houdt zijn nering open in de winter, (al is het met beperkte openingsdagen), maar het gros sluit zijn zaak in de loop van november en haalt pas in maart de deur weer van het slot.

We beginnen de stad toch wel te missen… Niet de drukte, de files en de vieze lucht natuurlijk… maar wel de winterse gezelligheid. We richten ons vaker en vaker op Cahors, onze 'stad' (maar voor Nederlandse begrippen een groot dorp). De bioscoop, een mooi zwembad, een boulevard met terrassen, leuke winkels en gezellige restaurants. Het enige probleem: 40 minuten heen, 40 minuten terug… Hoe fijn zou het niet zijn als we na een gezellig etentje met een glaasje wijn erbij, rustig terug konden lopen naar huis, net als vroeger in Den Haag!?

In 2018 vinden we de oplossing: Maison Cahors! Een compact huisje in het centrum van Cahors met alle vertier op loopafstand, onze pied-à-terre voor in het weekend! Voor als we de winterse mist, kou en leegte van het platteland even zat zijn. En in die andere maanden dan? Dan is Maison Cahors een enorm leuk stadsvakantiehuis voor jou!

Klik hier voor meer informatie over 'Maison Cahors'.

De wisseldag

Tue, 02 Nov 2021 11:12:10 GMT

We gaan het weer redden!

'Ehh, even over morgenochtend... hoe laat wil je eigenlijk dat we de safaritent uit zijn?'

Ik denk dat iedere eigenaar hem zou kunnen missen als kiespijn, maar er is natuurlijk geen ontkomen aan; de wisseldag. Gasten vertrekken, jij regelt de schoonmaak en eventuele reparaties, gasten komen aan. Zo eenvoudig is het. Althans, zo eenvoudig zou het moeten zijn.

Want het gaat natuurlijk niet om één accommodatie, maar meerdere… En hoe kun je er nou op een sympathieke manier voor zorgen dat gasten inderdaad op tijd vertrekken? 'Ja hoor, we gaan even de laatste spulletjes inpakken en dan komen we dag zeggen!'. 'Oh jeetje, is het alweer half elf? Nou, we gaan gauw opruimen hoor!', 'Hadden we net alles ingepakt, heeft Pimmetje weer een poepluier !'

Vroeg of laat begint dan de schoonmaak zelf. Ook hier zijn alle varianten mogelijk natuurlijk. De ene gast is de andere niet, logisch. Gelukkig gaat de schoonmaak in de meeste gevallen volgens plan. Alle onderdelen van de checklist worden netjes één voor één afgewerkt. Totdat we de vloer nog een laatste dweilbeurt geven en het gestofzuigde deurmatje netjes recht leggen. Maar niet altijd loopt het zo vlotjes. Toch maar even de bankhoes door de wasmachine halen, de douchestang die bij het schoonmaken losschiet. Aangevroren ijsjes in het diepvriesvakje van de koelkast. Een lampje vervangen hier, een schroefje aandraaien daar. Hoort er allemaal bij. We proberen alles te regelen, met als doel dat we aan het eind van de middag alle tenten, kamers en gîtes er weer netjes bij hebben staan.

In de weken voor aankomst van onze gasten, neemt het aantal mailtjes met vragen toe:

- 'we snappen dat we nog niet in de safaritent kunnen om 12 uur, maar kunnen we wel alvast in het zwembad?'

- 'mogen we misschien onze spullen alvast ergens neerzetten, ook al is de kamer nog niet klaar?'

- 'wij moeten om 10 uur vertrekken bij het vakantieadres vòòr jullie, en het is maar 1 uur rijden, dus…'

Maar met stip op nummer 1, de keurige open vraag: 'Hoe laat kunnen wij aankomen?'

In een wereld waarin alles tot op de minuut geklokt en gepland wordt, is dit natuurlijk een hele relevante vraag. Tenslotte geeft Google Maps aan dat de rit van het Olympiaplein in Amsterdam naar Les Escaliers de La Combe exact 10 uur en 39 minuten duurt. Tel daarbij op dat menigeen zich laat adviseren om vooral al om 4 uur 's nachts te gaan rijden (zo fijn voor de kinderen), dan is de berekening al snel gemaakt dat 'we zo tussen 14 en 15 uur zullen arriveren'. Stress voor de eigenaar dus… want die wil zich om half 3 's middags niet bezighouden met aankomende families - 'Hi, daar zijn we al!' - want hij is nog druk bezig om die losgeraakte douchestang weer terug te hangen, die irritante tak voor de gîtedeur weg te halen of de laatste vette vingertjes van de ramen te vegen.

In de categorie 'joehoe, daar zijn we al', valt ook :

- 'We dachten: we kijken gewoon of ze al klaar zijn!'

- 'Nou, het ging een stuk sneller dan verwacht!'

- 'O, 4 uur? Ik dacht 3 uur!'

- 'O, nog niet klaar? Geeft niet hoor, we lopen gewoon alvast een beetje rond!'

- 'Eh, sorry dat ik stoor, maar waar is eigenlijk het toilet?'

- 'Eh, mag ik wat vragen, heb je misschien even een wasteiltje te leen? Er heeft er eentje gespuugd in de auto...'

- 'Zouden we alvast even in de kamer kunnen kijken? Jimmy vindt het zo spannend!'

Deze, echt waar, was van een gast die hier ooit nogal gestresst om een uur of 12 het terrein kwam oplopen:

- als ons dochtertje niet voor 1 uur haar middagslaapje kan doen, wordt ze vanmiddag héééél chagerijnig….

Allemaal even onschuldig natuurlijk (behalve die laatste dan!), maar 'in the heat of the fight' ofwel 'in de hitte van de wisseldag' is tijd nou eenmaal erg kostbaar.

Maar goed, in zeker 9 van de 10 gevallen gaat alles geheel volgens plan. De accommodatie is op tijd in orde. De aankomende familie reist op zijn gemak van A naar B en houdt rekening met het Franse 'quart d'heure de courtoisie' ofwel het beleefdheidskwartiertje en komt rond kwart over vier bij ons aanrijden.

Wij hebben ons dan (meestal) ontdaan van de geur van schoonmaakmiddel, even de oksels gesprayd, een broek zonder chloorvlekken aangetrokken en de haren gekamd, helemaal fris voor weer een nieuwe week met nieuwe gasten. Een praatje, een drankje, een korte rondleiding over het terrein, precies zoals we het graag willen!

En 's avonds, als iedereen lekker zit te genieten aan de table d'hôtes, zijn we die hele wisseldag alweer gauw vergeten...

Ps: wij vragen onze gasten om 10 uur de accommodatie te verlaten. En we zijn helemaal klaar voor nieuwe gasten vanaf 16.00 uur :)

Afscheid van 'la cuisine'

Mon, 29 Mar 2021 19:50:47 GMT

Een verhaal apart...

Het kloppende hart van Les Escaliers, waar tijdens het seizoen heel hard gewerkt wordt om al onze gasten van lekkere ontbijtjes en heerlijke diners te voorzien. Er is geen plek in ons huis waar we zoveel tijd doorbrengen als in onze keuken. En die keuken van ons, dat is een verhaal apart.

Bij de aankoop van het pand (alweer jaaaren geleden) zien we het meteen: het grote souterrain van het huis biedt meer dan voldoende plek om er een eetzaal, een keuken en een grote opslagruimte te realiseren. Inderdaad: de ruimte is er, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

In de eerste winter na onze verhuizing naar Saint Matré, gaan we aan de slag in de donkere catacomben zonder elektriciteit en water, en zelfs zonder vloer. Meer dan rotsblokken en aangestampte aarde is er niet. Na flink hakken en egaliseren, storten we eigenhandig (kruiwagen voor kruiwagen) een vloer. Een paar volhardende rotsblokken mogen blijven liggen, de tijd dringt... we moeten door.

Wandjes bouwen, plafond aftimmeren, elektriciteit en water aanleggen, wanden betegelen… En intussen is natuurlijk ook de rest van Les Escaliers nog in aanbouw! Nou ja, op de één of andere manier kunnen we na deze eerste winter aan de slag in een soort noodkeuken met werkbladen op losse schragen en een keukenblokje van de bouwmarkt. Ilse laat zich hierdoor niet afleiden, kookt de sterren van de hemel tijdens ons eerste seizoen en krijgt daar veel lof voor!

In de eerste jaren van Les Escaliers is onze keuken (of wat daarvoor doorgaat) een soort zoete inval. Nieuw aankomende gasten, de bakker, de buren… iedereen loopt gezellig binnen en verbaast zich ongetwijfeld over de primitieve maar toch georganiseerde en schone manier waarop wij hier de maaltijden bereiden.

In de opeenvolgende winters voegen we steeds weer een stuk comfort toe aan onze keuken, die ook buiten het toeristenseizoen intensief door ons gezin wordt gebruikt: betere verlichting, vaste werkbladen en opbergschappen, een nieuw plafond en uiteindelijk ook nog een écht raam, waardoor ons donkere souterrain ineens een lichte ruimte wordt, waar we al afwassend van de ondergaande zon kunnen genieten.

Maar ergens houdt het doe-het-zelven op; we realiseren ons dat een ingrijpende verbouwing na zoveel jaar toch echt nodig is. En dus zetten we de stap en maken een afspraak met een heuse keukenleverancier. Een grappige ervaring op zich, want de ijverige jongeman heeft zichtbaar moeite om deze lastige klanten tevreden te stellen. Niet onder de indruk van geavanceerde kastindelingen, uitgebalanceerde kleurstellingen en de allerlaatste keukengadgets, lijkt het wel of wij helemaal geen verandering willen! Toch bestellen we na enkele afspraken onze nieuwe keuken.

De afgelopen weken staan in het teken van het afscheid… met gemengde gevoelens hakken we alles wat we in de afgelopen 15 jaar hebben opgebouwd in puin. De plek waar honderden taarten zijn gebakken, duizenden maaltijden zijn bereid en ontelbare bordjes zijn afgewassen, wordt vervangen door een 'echte' keuken.

Een strakke keuken met kastjes, laden en een professionele afwasmachine... Voor de lezers van deze blog waarschijnlijk helemaal niets bijzonders, maar voor ons een revolutie in ons eenvoudige bestaan op het Franse platteland.

Hoe mooi en comfortabel ook het ook gaat worden, we zullen toch altijd met weemoed blijven terugdenken aan onze pionierstijd op deze plek. Er komt ongetwijfeld een nostalgische foto van ons 'lelijke eendje' aan de muur te hangen. Eén ding verandert zeker niet: we gaan dit seizoen weer met net zoveel plezier en liefde aan de slag als altijd!

Ode aan onze cabanes

Fri, 15 Jan 2021 07:59:29 GMT

Hoe leuk eenvoud kan zijn...

Het is een leuk aspect van Les Escaliers, dat vinden wij tenminste: de diversiteit van onze accommodaties : waar de één zijn vakantie het liefst doorbrengt in een eigen huis, van alle gemakken voorzien, daar vindt de ander het juist leuk om 'back to the basics' te gaan en 'klokje rond' van het buitenleven te genieten,

Eén van de accommodaties die we bieden is de cabane. En hoewel we voor de volle 100% achter onze gîtes, chambres d'hôtes en safaritenten staan, heeft de cabane toch wel een speciaal plekje in ons hart.

Alles begint als we, een heleboel jaar geleden alweer, afscheid moeten nemen van de drie Karstententen, die we tijdens de eerste seizoenen van Les Escaliers aan onze gasten verhuren. Hoewel onze gasten tevreden zijn over hun verblijf in de tent, is het voor ons vooral een enorm tijdrovende en ergeniswekkende bezigheid om de tenten er 3 à 4 maanden lang netjes bij te laten staan. Alles opbouwen, inrichten en vervolgens weer afbouwen. En vooral ook de onrust tijdens een heftige onweersbui met windstoten, die de tenten met opblaasstructuur alle kanten op laten zwiepen. Kunnen we die tenten niet vervangen door iets 'vasts' ?

Ilse loopt toevallig bij de bouwmarkt en ziet de tuinhuisjes staan die in allerlei modellen worden aangeboden. Zou dat niet iets zijn ? We raken enthousiast over het idee om de kleine houten chaletjes helemaal op te fleuren en in te richten. Veel leuker dan een ingerichte tent, en veel minder werk voor, tijdens en na het seizoen.

De huisjes, door ons 'cabanes' gedoopt, worden snel geplaatst en we kunnen aan de slag. In het dorp wordt al snel gepraat over de drie blokhutjes in felle kleuren, die vanaf nu een ander gezicht geven aan het dorp. Wat zijn die Hollanders daar nou weer aan het doen ?

Ook onze gasten zijn al heel snel enthousiast over het concept en de cabanes worden vlot verhuurd voor het eerste zomerseizoen. En als we zelf in het voorjaar voor het eerst 'en famille' een nachtje in onze nieuwe trots overnachten, zijn we ook definitief 'fou amoureux' : dit is echt heel leuk!

Het is waar… in de wereld van het kamperen is de laatste jaren veel veranderd. Er zijn steeds maar grotere en lichtere tenten te koop. 'Glamping' heeft definitief zijn intrede gedaan, degelijke safaritenten en lodges zijn in niets meer te vergelijken met onze wiebelende Karstententen van toen. Ook wij ontvangen alweer sinds jaren gasten in ruime safaritenten. En toch zijn er ook elk jaar weer families die, net als wij, vallen voor de charme van de cabane… dat knusse, compacte, overzichtelijke kampeerhuisje dat je laat inzien dat je eigenlijk niet veel nodig hebt om met je gezinnetje een fijne tijd te hebben.

Vive la cabane!

Het bijzondere coronajaar

Fri, 18 Dec 2020 10:25:00 GMT

Alles is anders, maar toch wél leuk!

In het najaar van 2020 blikken we terug op een heel bijzonder jaar... ook in Les Escaliers de La Combe...

Het voorjaar neemt een vreemde wending

De rustige wintermaanden zonder bezoekers gaan normaal gesproken over in een voorjaar waarin alles op alles moet worden gezet om op tijd klaar te zijn voor de eerste gasten. En dit jaar start het voorjaar extra vroeg. Hoge temperaturen, veel zon, buitenleven, maar ook… een strikte lockdown. Frankrijk ligt volledig stil. De grenzen zijn gesloten. We realiseren ons al heel snel dat we ons dit jaar niet hoeven te haasten. Er komt geen reservering meer binnen, de eerste twijfelaars mét boeking beginnen te mailen. Al heel snel wordt duidelijk dat er dit jaar geen sprake zal zijn van een Pasen of een meivakantie met gasten…

Toerismesector hard geraakt, en nu?

Intussen storten we ons op webinars die worden georganiseerd binnen de toeristische wereld. De tips en adviezen op allerlei gebieden vliegen ons om de oren. Wat moeten we hier allemaal mee? Maar ook positief nieuws: er komt een hele optimistische uitwisseling op gang met Nederlandse collega’s die net als wij een kleinschalig vakantiedomein runnen. Er is hulp, er is openheid, er is uitwisseling en wat voelt het fijn dat we er niet alleen voor staan! We helpen elkaar aan subsidieaanvragen, delen artikelen uit de media en beginnen te praten over hoe we met elkaar dit seizoen kunnen redden.

Met een aantal enthousiastelingen beginnen we Les Petites Perles. We gaan samen de Franse markt proberen te veroveren, want de kans bestaat dat we dit jaar geen buitenlanders (lees: Nederlanders en Belgen) mogen ontvangen. Binnen 3 weken staat er een website, we zijn apetrots op de snel geklaarde klus en gaan druk in de weer met het promoten van www.lespetitesperles.fr.

Hoop en vrees in mei

Begin mei beginnen we toch nog hoop te krijgen op een ‘normale’ zomer. Zouden die grenzen dan toch nog voor het hoogseizoen open gaan? Een woord van dank aan de Nederlandse en Belgische media! Om de haverklap verschijnen er berichten die berusten op halve waarheden; er wordt een beeld gegeven van een Frankrijk dat zich zou willen afschermen van buitenlandse toeristen. Fijn, dat kunnen we ook nog wel gebruiken! We proberen onze bestaande reserveringen vast te houden door te proberen onze gasten gerust te stellen in een aantal nieuwsbrieven. Dat helpt absoluut, maar toch blijft er onrust en toch blijven we annuleringen krijgen.

En dan volgt eindelijk het verlossende woord : buitenlanders mogen weer de grens passeren vanaf 15 juni. Nu wordt het toch echt tijd voor concrete Covid-plannen voor Les Escaliers! We kopen mondmaskers, gel en krachtige schoonmaakmiddelen in. Aan ons zal het niet liggen! Er wordt druk geschoven met tafels en stoelen. We verzinnen alternatieve uitstapjes voor onze gasten. En…Er komen weer reserveringen binnen! Zelfs zoveel dat we er met onze vrienden van Les Petites Perles voor kunnen zorgen dat al onze mooie plekjes ‘vol’ lopen. Zo kunnen er zoveel mogelijk ‘glampinggasten’ alsnog een mooie familievakantie op het rustige en veilige Franse platteland beleven.

Toch nog een vrolijke zomer

Dan is het zover: de eerste gasten arriveren. Bijna net zo spannend als tijdens ons eerste seizoen! Er volgt een zeer correcte en veilige lange afstandskennismaking, maar binnen een minuut voelt alles weer als vanouds. Het welkomstdrankje, de kinderen die meteen het terrein gaan verkennen. Wat heerlijk! Geen gestresste toestanden… We respecteren de nieuwe regels maar de stemming is goed: onze gasten van dit jaar genieten overduidelijk extra van hun vakantie!

Al gauw blijkt dat onze gasten prima ‘op de nieuwe manier’ met elkaar en met ons omgaan: op ruime afstand van elkaar aan tafel, elkaar ‘extra galant’ voor laten gaan bij een krappe doorgang. Twee keer heb ik maar een uitgestoken hand hoeven weigeren… foutje…Vooral onze jonge gasten zorgen voor grappige situaties waar we vooral in het begin niet goed raad mee weten! Je serveert een pakje appelsap bij het kinderdiner. De bewuste 3-jarige koter krijgt zijn rietje niet losgepeuterd van het pakje en kijkt je vragend aan. Er valt een kleintje vlak voor je neus languit over de drempel. Je gaat met een paar kindjes een stukje lopen met de hond en krijgt spontaan een handje. Wat moet je dan!? Grappig trouwens dat geen kind raar opkijkt als je met een mondkapje op zijn bordje komt serveren. Kinderen nemen het zoals het is, gelukkig!

Een bijzondere table d’hôtes

De table d’hôtes kan dankzij de geweldige zomer (op een enkele uitzondering na) elke avond buiten plaatsvinden. En dus worden er bij de ondergaande zon weer vele leuke gesprekken gevoerd! Traditioneel gezien gaan die vaak over de kinderen, maar dit jaar scoort de lockdown enorm hoog. Het lijkt wel alsof iedereen nog bezig is om de afgelopen maanden van thuiswerken met de kinderen op schoot te verwerken! Door de onderlinge afstand (in Frankrijk is een meter genoeg, maar dan nog…) zijn de tafels extra lang, maar ook dat went vrij snel. Maar dat er dit jaar niet door de kinderen kan worden meegeholpen bij het serveren, tja, dat is toch wel echt heel jammer… De vrolijke schortjes voor de jonge obers en serveersters liggen alvast klaar voor volgend jaar!

En terwijl de corona-pandemie wereldwijd blijft doorrazen, blijft het heerlijk rustig in de Lot. Natuur, ruimte en frisse lucht maken van ons departement een vakantie-oase in een wereld die op hol lijkt geslagen. De berichten over gele, oranje en rode gebieden worden natuurlijk wel besproken, maar keer op keer kunnen we constateren dat het gevaar op ruime afstand blijft, Toulouse is nog altijd een dikke anderhalf uur rijden!

Deze post is eind november 2020 ook gepubliceerd op de blog van 'Glamping.nl'.

Weer in confinement

Fri, 06 Nov 2020 10:04:50 GMT

Alles went...

Het is november en we zitten alweer een tijdje in een 'confinement'. De vertaling naar het wereldwijd gebruikte 'lockdown' gaat er bij ons nog steeds niet in. 'Etre confiné', op z'n Frans, blijft toch een stuk fijner voelen dan 'in lockdown zitten'.

Dit keer (nog) geen gesloten scholen in Frankrijk en dat maakt natuurlijk een groot verschil. Het lijkt wederom alsof er een pact is gesloten met de weergoden. Net als in het voorjaar hebben we heerlijk weer en is het 'opgesloten zitten' een heel relatief begrip. Overdag gaan de ramen van het Grote Rode Huis wagenwijd op om de zachte herfstlucht binnen te laten. We klussen, doen onderhoud aan het terrein, maken verdere plannen voor de winter en houden ons – gelukkig! - bezig met de reserveringen voor het volgende seizoen.

Iedereen heeft dit jaar zijn eigen verhaal rondom corona: de lockdown, het thuiswerken, de scholen dicht. En dan mag je blij zijn als het bij dit soort lastige maar verder onschuldige ervaringen blijft. Hier is het niet anders, maar Les Escaliers de La Combe en zijn bewoners slaan zich enorm goed door de crisis heen en daar zijn we heel blij mee!

Wat kijken we met een goed gevoel terug op het voorjaar waarin we er samen met onze dochters het beste van gemaakt hebben. Wat hebben we genoten van drie maanden volop drukte en gezelligheid met onze gasten deze zomer. Een zomer waarin we ons eens en te meer hebben beseft hoe fijn het is om gasten te kunnen ontvangen in de veilige 'leegte' van de Franse campagne, ver weg van mensenmassa's op volle stranden, drukke winkelstraten en afgeladen terrassen. Drie maanden met ontspannen vakantievierders die even alle sores van thuis konden vergeten. Die we blij konden maken met een ontspannen wandelspeurtocht rondom een slaperig boerendorpje of een zonnig ontbijtje op ons erf. Tevreden ouders en blije kinderen… Wat mooi dat we dit werk kunnen doen!

Wat een geluk dat het afgelopen zomerseizoen (hoe kort dan ook) zo mooi tussen twee golven van de pandemie heeft kunnen plaatsvinden. Nu Europa weer 'op slot' is, beseffen we ons dat al te meer!!!

Alles went en er rest ons niets anders om, net als iedereen, geduldig te zijn en geen domme dingen te doen. Positief vooruitkijken en te genieten van alles wat we wél hebben en wat we wél kunnen doen. Sterkte allemaal de komende tijd!!!

Fascinerend Frankrijk

Wed, 10 Jun 2020 12:48:18 GMT

Frankrijk en corona

Het is altijd weer fascinerend om toe te zien hoe groot de cultuurverschillen zijn tussen Fransen en Nederlanders. Hordes Nederlandse toeristen ervaren dat elk jaar weer… En als je er woont, des te meer!

De televisie is een zeer treffend voorbeeld van die verschillen. Televisieshows, praatprogramma's, het journaal en zelfs de reclame: alles is anders.

Als wij met vakantie in Nederland zijn en naar de Nederlandse televisie kijken, schieten we altijd in de lach als we de reclameblokken voorbij zien komen. Het is duidelijk dat er met een relatief klein budget en veel creativiteit een optimaal resultaat wordt beoogd. Het was ons eigenlijk nooit opgevallen, al die grappige, down-to-earth reclamespotjes van verzekeraars en winkelketens, vaak ingesproken met komische accenten uit Brabant of Den Haag.

In Frankrijk zijn de meeste reclamespots gemaakt met de perfectie (en de budgetten) van een speelfilm. Somptueuze en fraai uitgelichte decors en modellen die zo van de Parijse catwalks zijn geplukt. Sensuele stemmen die in accentloos en correct Frans over een perfect uitgelichte zak diepvriesgroenten praten alsof het over een zeldzame truffel uit de Périgord gaat.

En dan de coronacrisis. Hoewel er maar heel mondjesmaat nieuws uit Nederland op de Franse televisie te zien is, was één van de eerste persconferenties van Premier Mark Rutte een hit. Uitleggen dat je maar beter geen handen meer kunt schudden en dan vervolgens een hand geven aan degene die naast je staat ; Een goed stukje PR van de Minister-President, Nederland haalde weer een keer het Franse nieuws.

In beide landen verschijnt 'De Leider in moeilijke tijden' op het beeldscherm. Logisch… maar wat een verschil!!

Een Franse President richt zich zo weinig mogelijk direct tot het volk. Dat doet hij alleen in bijzondere gevallen en in crisissituaties, het moet bijzonder blijven. Zo sprak Hollande het volk toe na de terrorischtische aanslagen in 2015. Macron deed hetzelfde tijdens de opstand van de 'gilets jaunes' en de brand in de Notre Dame. En dus ook, meerdere malen, tijdens de coronacrisis.

Het Elysée-paleis verschijnt in beeld, de tonen van de Marseillaise klinken. De President kijkt ons ernstig en doordringend aan vanuit een zorgvuldig bedacht, 'Presidentieel' decor. Hij gebruikt poëtische taal, zijn rede is eigenlijk een literair kunstwerk die bijdraagt aan zijn status. De toespraak, die toch minimaal 20 minuten duurt, wordt steevast beindigd met 'Vive La République et vive La France!' Weet je na die 20 minuten waar je aan toe bent? In grote lijnen misschien, want Monsieur Le Président houdt zich bezig met de grote lijnen. Alle details worden na afloop door de 'Premier Ministre' of andere leden van de regering uiteengezet.

En hoe anders gaat dat in Nederland. Natuurlijk, ook Premier Rutte en de Koning verschijnen met een serieuze blik op het scherm. Maar het betoog is helder en zakelijk, in duidelijke taal en korte zinnen, een betoog met feiten, cijfers en maatregelen, Een directeur die zijn personeel informeert over een ernstige situatie, die motiveert en na 10 minuten afsluit met 'En nu aan de slag', bij wijze van spreken dan.

Twee Europese landen, gescheiden door het toch niet al te grote België… . Fascinerend, wat een enorme verschillen! En dat is dan misschien meteen een belangrijke reden waarom Frankrijk elk jaar weer zoveel Nederlandse toeristen lokt. Ook in 2020!?!?

Deze post is eind mei 2020 ook gepubliceerd op de blog van 'Glamping.nl'.

Onder de kap

Sun, 24 May 2020 10:53:19 GMT

Altijd werk aan de winkel...

Het was destijds liefde op het eerste gezicht: ons 'Grote Rode Huis' met de potsierlijke trap ervoor, maar zeker ook de enorm grote schuur, met zijn open constructie, de oude 'hangar' van de boerderij.

Hier stonden vroeger de wagens, de tractoren en de landbouwmachines keurig op een rijtje, beschermd tegen zon en regen.

Ons oog viel er direct op : een prachtige constructie van gebogen hout. Hier gaan we iets moois van maken! Een overdekt terras van 80 vierkante meter! 'Onder de kap' werd binnen ons gezin als snel een begrip, al is het me nooit helemaal duidelijk geworden hoe we aan die naam gekomen zijn...

Toen we eenmaal aan de enorme verbouwing begonnen, bleek 'onder de kap' een uitkomst. Bouwmaterialen gehaald ? Onder de kap. Hout voor de kachel besteld : onder de kap. Bouwafval ? Gooi maar onder de kap. Leuke oude spullen gevonden op de vide-grenier ? Zet maar zolang onder de kap. Binnen een paar weken leek de mooie open constructie meer op een bouwplaats of een afvaldepot….

In 9 maanden tijd verzetten we bergen werk om van het huis een Maison d'hôtes te maken, een mooie vakantieplek, met fijne kamers en een goede keuken. Maar hoe mooier het huis werd, hoe slechter het gesteld was met de schuur. Tot ons grote afgrijzen was één van de blikvangers van ons project veranderd in een enorme puinhoop. Met in ons achterhoofd het idee van een gezellige 'buitenwoonkamer' voor onze gasten, improviseerden we nog snel een zithoek wat met overgebleven tafels, pallets en kussens. Echt tevreden waren we zeker niet, maar je moet wat...

In de jaren erna bleef 'onder de kap' het stiefkindje van ons project, want de prioriteiten lagen altijd ergens anders. Elke winter weer die puinhoop, maar toch, in de loop van de opeenvolgende zomerseizoenen groeide de plek langzaam tot een mooi decor. En wat waren we blij toen een kennis ons die 2 oude Chesterfieldbankjes gaf!

Onze Franse gasten lopen bijna steevast naar de schuur om de constructie van dichtbij te bewonderen. De liefde voor 'patrimoine' (cultureel erfgoed) is enorm bij de Fransen en we zijn natuurlijk trots dat onze schuur daar deel van uitmaakt ! Een van onze gasten vertelde ooit het verhaal dat dit soort boogconstructies is gemaakt in een tijd dat de scheepsbouw een slechte periode beleefde en de scheepstimmerlieden op het platteland hun brood probeerden te verdienen. Onze 'kap' zou dus in feite een omgekeerde scheepsromp zijn !

'Onder de kap'… we kunnen nog lang vertellen over alle mooie gesprekken, alle optredens van hordes kinderen, onze ezels die er overwinterd hebben, de duiven die er hun nesten bouwden en onze Chesterfields bevuilden, het anti-duivennet dat een uil fataal werd… In de loop van de jaren voegden we steeds meer mooie, oude, geleefde spullen toe aan de bonte verzameling. Binnen onze familie heb ik de naam niks weg te kunnen gooien… en dat klopt ook… maar de laatste jaren vond zelfs ik het te bont worden!

Dit voorjaar kregen we, helaas, onverwacht extra tijd om Les Escaliers klaar te maken voor het seizoen. Geen enkel excuus dus! Met hulp van onze dochters werd er eindelijk weer eens goed opgeruimd en we zijn ontzettend trots op het resultaat!

Alles onder controle?

Sun, 19 Apr 2020 22:04:47 GMT

Hors de contrôle!

Het komt niet vaak voor dat je zo'n lange tijd zo weinig invloed hebt op de dingen die om je heen gebeuren. In de media veel interessante verhalen van psychologen die proberen te verklaren wat deze corona-crisis met je doet. Je controle beperkt zich momenteel tot de kleine cirkel om je heen: wat doen we vandaag, wat eten we vanavond, wanneer moeten we weer boodschappen doen. Kortom, banale zaken, niets belangrijks, niets schokkends, maar wél onder controle!

Op het vlak van ons werk ligt het momenteel wat lastiger. Ook daar proberen we, zoals altijd, het overzicht te houden en vooruit te kijken. Wanneer kan ons seizoen nou eindelijk gaan beginnen? Wat mogen we straks wel of niet? Wat zijn de alternatieven? Wat verwachten onze gasten van ons? Hoe krijgen we er nog reserveringen bij? En vooral ook: hoe zorgen we ervoor dat dit bijzondere seizoen, nog meer dan anders ontspannen en gezellig wordt?!?!

We informeren ons via de media en onze contacten, we proberen creatief te denken en maken allerlei plannen. Maar, en daar zit het nou net het probleem..., er zijn nog zoveel dingen onduidelijk, dat we nog niks met onze plannen kunnen. Geen controle dus!!!

En dus gaan we maar weer over tot de dingen die we wel onder controle hebben: lekker koken, gezellig eten en spelletjes spelen met ons gezin.

En onkruid wieden! We hoeven ons absoluut niet te vervelen, in deze tijd van het jaar schiet het onkruid echt overal omhoog! Voor ons geen onkruidverdelger, maar handwerk! Kruiwagens vol rijden we naar de ezelwei. Maar controle? Je hebt je nog niet omgedraaid of het het onkruid schiet weer uit de grond en zelfs de droogte van de afgelopen weken verandert daar maar weinig aan. Nou ja, ook het onkruid hebben we dus niet onder controle.

Dan maar een blog schrijven over het feit dat we het allemaal niet meer onder controle hebben... Met daarbij de belofte van onze kant: zodra Les Escaliers weer open gaat, hebben wij het weer vollédig onder controle hier!!!

A bientôt!

Drie weken in 'confinement'

Mon, 06 Apr 2020 13:21:43 GMT

En wat het voor ons betekent...

Bijna 3 weken in 'confinement', de vriendelijk klinkende maar behoorlijk strikte Franse versie van de 'lockdown'. Onze contacten verlopen uitsluitend via de telefoon en internet (gelukkig blijft de wifi goed zijn werk doen). En dan zijn er gelukkig nog een paar spaarzame 'live' gesprekjes op veilige afstand als we wandelend, joggend of fietsend ons terrein verlaten, maximaal 1 uur en maximaal 1 km van huis.

We beseffen ons dat we niets te klagen hebben met ons ruime huis op ons uitgestrekte terrein en denken dan aan al die families in krappe appartementjes in de steden. We klussen en tuinieren in de zon, terwijl we natuurlijk ook naar de videootjes kijken van al die creatievelingen die van hun woonkamer een fitness of een voetbalveld maken.

Intussen ontstaan er veel leuke contacten met collega's die in hetzelfde schuitje zitten. Hoe kijken zij tegen de situatie aan? Welke ideeën zijn er om de schade voor dit seizoen te beperken? Het doet ons goed om ons te beseffen dat we als toeristische ondernemers deel uitmaken van een enorm grote internationale familie die zich ernstig zorgen maakt. Don't cancel postpone! Savetourism!

Gelukkig zijn er dan ook nog de contacten met onze gasten, zonder uitzondering nuchter en positief; 'We hebben er juist extra veel zin in' en 'Ik kan niet meer wachten' klinken ons natuurlijk als muziek in de oren. We kijken om ons heen en stellen ons voor hoe ons nu nog zo stille terrein zich straks weer gaat vullen met het geluid van vrolijke stemmen en plonsgeluiden vanuit het zwembad.

A bientôt!

Coronaperikelen in de Lot

Mon, 06 Apr 2020 13:14:06 GMT

Hoe wordt de wereldwijde coronacrisis in de Lot beleefd?

Daar zitten we dan, 'en famille': geen school, geen sportactiviteiten, geen gitaarles, geen afspraken met vrienden, en… geen gasten !

Afgelopen zondag (15 mrt) met meer dan 35 miljoen Fransen voor de tv om naar de speech van Macron te luisteren. En jawel: het is oorlog. En jawel: we blijven vanaf nu allemaal thuis. Het is ongelofelijk hoe een bruisend en dynamisch land van de één op de andere dag tot stilstand is gekomen. Op de tv voordurend speciale corona-uitzendingen, gelukkig gelardeerd met positief nieuws over alle creatieve oplossingen die het Franse volk verzint om de moed erin te houden. En je zou het niet denken, maar ook in Frankrijk moeten ouders hun best doen om hun zo gedisciplineerde kinderen binnenshuis in toom te houden.

De derde economie van Europa draait nog maar op halve (?) kracht. Kun je je een Frankrijk voorstellen zonder goed gevulde restaurants en volle terrassen ? De Parijse boulevards zonder claxonerende automobilisten, de roltrappen van de metro zonder ongeduldige forensen, de autoroutes zonder files ? De parken en speeltuinen zonder kinderen ?

Het elk jaar door Nederlanders massaal bezochte Frankrijk ziet er voorlopig even heel anders uit. Het is lente, de zon schijnt volop, het landschap kleurt met de dag groener, maar wat is Frankrijk zonder Fransen die genieten van hun mooie land?En wat is Frankrijk zonder al die buitenlandse toeristen die al dat moois elk jaar weer 'en masse' komen bewonderen.

In de Lot, het departement waarin wij wonen, zijn we solidair. Natuurlijk. Ook hier ligt het openbare leven stil en ook hier zijn de straten uitgestorven en houdt iedereen braaf afstand als hij boodschappen gaat doen (verklaring met handtekening op zak!). Ook hier maken we ons zorgen en leven we mee met iedereen die direct of indirect door het virus is getroffen.

Maar tegelijkertijd : de Lot blijft de Lot. De mensen laten zich niet gek maken, de wijnboeren doen hun werk in de wijngaarden, de leraren van school doen braaf hun best om hun leerlingen ondanks het overbelaste netwerk hun lessen en hun huiswerk door te geven. Natuurlijk, politiecontroles op de weg naar Cahors, maar met een vriendelijke glimlach. De mensen werken in hun moestuinen en verzorgen hun kippen, net als altijd eigenlijk. Een land in oorlog, maar met een relaxed filtertje er overheen in de Lot.

We voelen ons bevoorrecht om hier te kunnen leven op ons mooie domein tussen de glooiende velden. Voorlopig nemen we alles zoals het is is en genieten we van de rust. Maar dat maar zo snel mogelijk weer gasten (met kinderen!!) kunnen komen die van al dat moois kunnen meegenieten !

A bientôt !!!